Το γκριζωπό ροζέ του Μύτικα.
Η σημαία των χρωμάτων του, το έβγαλε έτσι από την Jura πατρίδα, γιά όλον τον κόσμο.
Κι’αν όλους έχει εξαπατήσει σαν ξεχωριστή ποικιλία, κι’αν στην Αλσατία και την Γερμανία, τιμές περιποιούνται γιά την χάρη του, η μεγάλη οροσειρά στα σύνορα της Ελβετίας, ξέρει πως τίποτα δεν μπορεί να το αποξέσει την Savagnin μήτρα του.
Αλλά στην Εύβοια δεν τους πειράζει αυτό.
Εκεί έχουν την Lenga.
Οίνος Λευκός Ημίξηρος Ποικιλιακός, Μύτικας Ευβοίας, Στερεά Ελλάδα
Gewürztraminer
Κάτι λιγότερο από βαθύ λεμονί, αλλά με διακριτή πρασινωπή πρόσμιξη.
Έντονη αρωματική μύτη, με το παροιμιώδες spicy των μπαχαριών του σε πλήρη ανάπτυξη.
Λεμονανθοί και αγιόκλημα, εισάγουν τον τριμμένο κολιαντρόσπορο και το καρδάμωμο στο λεμονάτο και λευκόσαρκο κέντρο, ενώ βοτανικές ριπές διεμβολίζουν το άτονο φόντο λίτσι και λευκού τριαντάφυλλου.
Ο αρωματικός πλούτος σταθμίζεται από ικανών επιδόσεων φρούτο στο πολύ λιπαρό, σχεδόν γεμάτο σώμα στον ουρανίσκο.
Βοτανικά, ανθικά, και ασφαλώς πολύ παιχνιδιάρικα μπαχαρένια αρώματα, βρίσκουν αντίβαρο σε λεμονάτες, κιτρώδεις και λευκόσαρκες εκφορές φρούτου, όπου η σταθερά της εξισορροπιστικής οξύτητας δεν αφήνει τα σάκχαρα να εξοκέλλουν ξεχειλώνοντας με ασυδοσία τον όρο του ημίξηρου, αφού μετά βίας γίνονται αντιληπτά. Ισχνά ορυκτά σημάδια, ενώ μετά τον μέσο ουρανίσκο το βοτανικό θέμα παίρνει εντεταμένη bitter τροπή μέσα σε νόστιμα πλαίσια.
Ικανοποιητική, spicy μπαχαράτη και αφειδώς βοτανική επίγευση, που επεξεργάζεται ωραία το bitter στοιχείο.
Πιό πίσω από το εξαίρετο ’18, αλλά σίγουρα με ποιότητα που δεν περνάει απαρατήρητη, ιδίως γιά την κακοποιημένη ημίξηρη κατηγορία.
Ανατολίτικη γλυκόξινη κουζίνα, Thai food, φιλέτο μπακαλιάρου ή πέρκας, με σάλτσα κρεμμυδιών και πράσινου πέστο.
