Οδεύοντας βόρεια.
Και η ερμηνεία της Κυδωνίτσας, υπόκειται σε άλλες μετρητικές.
Μιά όχι κατ’ανάγκη ψυχροκλιματική τοπιστική αποτίμηση, την φέρνει σε μιά αποκλίνουσα από την μέχρι τώρα επικρατούσα, λογική.
Και το σταφύλι ανακτά, ή εφευρίσκει ανάλογα με την οπτική που θέλει να το δει κανείς, ένα θεμελιώδες στοιχείο που μέχρι τούδε τιθόταν εν αμφιβόλω.
Οίνος Λευκός Ποικιλιακός Ξηρός, Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης, Μακεδονία
Κυδωνίτσα
Μέτριο λεμονί με πρασινωπές ανταύγειες.
Πολύ ζωηρή βοτανικά μύτη, που σε εσώτερη στόχευση σημειώνει έναν ευρύ ανθικό ιστό, με αισθητή κατεύθυνση κίτρινων φρούτων και γλυκών εσπεριδοειδών. Με ήπιο μπαχαράτο στυλ, δεν παραλείπει να δώσει στίγμα από γλάσο ροδάκινου, γιά να συστήσει μιά θελκτική εν γένει προσέγγιση στην ποικιλία.
Η ανάταση συνεχίζεται και στον ουρανίσκο, όπου η συνεργασία ικανής οξύτητας και επαρκούς έντασης -με το τελευταίο να είναι από τα απολύτως ζητούμενα του σταφυλιού- αναδεικνύει μεστότητα και ωραία γλύκα στο φρούτο. Εμφανίζεται με λιπαρή, ώριμη ανθικότητα στον σχεδόν γεμάτο όγκο και προχωράει σε νόστιμη αποσαφήνιση του κίτρινου φρούτου, παραγκωνίζοντας ελαφρά την βοτανική του διάσταση, αφήνοντας κάποιες ορυκτές εκλάμψεις. Σύσπονδες ώριμες εσπεριδοειδείς νύξεις, περισσότερο κίτρου και λεμονιού meyer, συναθροίζονται με μιά ψιλή πλην καίρια στίξη γλάσου ροδάκινου και λεμονιού, γιά να προσεταιριστούν στην συνολική ηδεία άποψη, και το έργο είναι καλό.
Καλή, αρκετά θερμή αλκοολικά επίγευση με ελεγχόμενα φαινολικά σημεία, όπου επανακάμπτει βοτανικά με ωραίο bitter τρόπο και ελαφρώς μπαχαράτα, γιά να συνεχίσει με εύγευστη γλύκα.
Θαλασσινά και ψάρια, vermicelli με κολοκυθάκι julienne, ricotta και κυβάκια κοτόπουλου, κοτόπουλο με sauce Hollandaise, τηγανιά με σάλτσα βουτύρου, λεμονιού και θυμαριού.
