Πίσω στα 1970, μόνο 5 εκτάρια είχαν απομείνει από το χοντρόφλουδο, μικρόρωγο σταφύλι με τα υπερμεγέθη γίγαρτα, χρησιμοποιούμενα κυρίως γιά υπέροχο passito, ως επί το πλείστον τοπικής κατανάλωσης.
Ο φόβος του υπερτανικού τέρατος, με πολυφαινόλες διπλάσιες ακόμα και απ’αυτό, το Tannat, έκανε τους καλλιεργητές και παραγωγούς ιδιαίτερα διστακτικούς, αν και ξηρό κρασί πάντα παράγονταν σ’αυτήν την περιοχή της κεντρικής Ιταλίας, απ’αυτήν την δύστροπη, όψιμη ποικιλία.
Δεν έμεινε έτσι η κατάσταση, καθώς τις επόμενες δεκαετίες γνώρισε τις δόξες του, φτάνοντας ή και ξεπερνώντας τα 600 ha, έχοντας τα πάνω και τα κάτω του, χρησιμοποιώντας τεχνικές κοντής εκχύλισης ή υπεβολικά εκτεταμένης εώς και 120 ημερών, αποσκοπώντας στον περισσότερο δυνατό πολυμερισμό, γιά να κατευναστεί το απροσπέλαστο τανικό τείχος.
Πολλές φορές τα κρασιά δινόταν στο εμπόριο ακόμα και ύστερα από παρανονή 8-9 ετών στα κελλάρια προκειμένου να είναι το δυνατόν λιγότερο επιθετικά.
Το γεγονός παραμένει το ίδιο:
Το Sagrantino δεν είναι ένα κρασί γιά καθημερινή κατανάλωση, αφού ούτως ή άλλως είναι ακριβό, αλλά έχει και ιδιαιτερότητες που το απομακρύνουν από τον μέσο καταναλωτή, χωρίς παρ’όλ’αυτά να παραβλέπεται η ρουστίκ γοητεία που ασκεί σε πολλούς που γνωρίζουν πως και πότε να το χρησιμοποιήσουν, μιλώντας πάντα γιά τις στιγμές.
Sagrantino di Montefalco DOCG, Umbria, Ιταλία
Sagrantino
Χρώμα οπάκ βαθύ πορφυρό.Μόνο κάποιο ρουμπινί πέρασμα από το δαχτυλίδι του μηνίσκου μαρτυράει κάτι.
Πυκνή, συμπαγής, απαλαυστική μύτη.
Μαύρο φρούτο, ντοματόφυλλα, ιώδιο, σίδηρος, αίμα, κρέας, άγρια μπαχάρια και βερνίκι.
Ανελαστικό, άκαμπτο στο χρόνο.
Πλούτος και δύναμη, μασώμενες, θηριώδεις, χαλύβδινες τανίνες, υψηλή οξύτητα και αλκοόλ, μέσα σε ένα βαλσαμικό περιβάλλον μαύρου φρούτου και ορυκτού, με νότες μελάσας, κάρβουνου και πίσσας.
Bitter γωνίες εντείνουν τον εκρηξιγενή χαρακτήρα μετά τον μέσο ουρανίσκο, όπου η επικράτηση του τανικού φορτίου είναι καθολική και γέρνει την ισορροπία.
Επίγευση πολύ μακρά, απολύτως πικρή και ορυκτή.
Ρουστίκ θηρίο, τρομάζει οποιονδήποτε αντίπαλο αντιστοίχων κυβικών με το ανάστημά του, η πρώτη ανάγνωση είναι ότι έχει δρόμο μπροστά του, αλλά η δεύτερη σκέψη είναι αδύνατον να υποχωρήσουν οι άσπλαχνες τανίνες.
Παραδόξως, αλλά και πάλι όχι, αφού πρόκειται γιά Ιταλικό κρασί, όλα γίνονται ιδανικά με το κομπανιάρισμα φαγητού.
Από κοτόπουλο φούρνου με πατάτες -όπου χασκογελώντας σίγουρος γιά την αποτυχία- είδα να συμβαίνει μιά πολύ επιθυμητή σύμπραξη, μέχρι βαριά μαγειρευτά κρέατα με γκλασαρισμένες σάλτσες στην κατσαρόλα, βρίσκει το στοιχείο του.
