Διατομείν τοις άλασιν.
Κομισθέν από κόσμους αλμήεις.
Το Ασσύρτικο τρατάρης και καραβοκύρης αφρών πικρών.
Μιά ράτσα που βγήκε από τα σπάργανα βουλιαγμένων πολιτειών, σπέρνει το σημάδι τ’αλατιού να γιάνει πληγές ντουνιάδων ολάκερων.
ΠΓΕ Άβδηρα, Άβδηρα Ξάνθης, Θράκη
Ασσύρτικο
Λίγο παραπάνω από μέτριο λεμονί.
Ήδη αλάτινο από την μύτη, το κρασί αναβλύζει ιώδιο, κοχύλια και θαλασσινό νερό που εξαερώνεται πάνω στα κρίταμα. Απαλά εσπεριδοειδές και με την κρεμώδη εκφορά του, η τελευταία αποδίδει το πολύ ήσυχο βαρέλι που δεν λες με σιγουριά πως παρέχει βανίλια. Λευκά βουτυρένια λουλούδια, με διακριτούς ανοιχτόχρωμους μπαχαρένιους τόνους και βοτανικές νύξεις που δίνουν και ελαφρά πικάντικη οψιόν.
Με δοξάρια θαλασσινά να παίζουν παράκτιες νότες, το κρασί στέκει υφάλμυρο παρά ποτέ στον ουρανίσκο, ποντίζοντας το φρούτο μέσα σε οξάλμη ξινόγλυκη. Με ιδιότυπη αλατένια νοστιμιά που μπορεί να ξενίζει κάποιους, ο ζουμερός μέτριος, σχεδόν γεμάτος όγκος έχει εξαιρετικό μπαλάντζο σε πράγματα, αρχής γενομένης από την ελαφριά υφέρπουσα γλύκα που ισοσκελίζει την υψηλή οξύτητα, και με ένα αξιοθαύμαστο εν γένει φινίρισμα που συμπεριλαμβάνει και το χαμηλής αναγνωρισιμότητας βαρέλι αλλά και την υπόγεια και όχι τραυματική ένταση. Τα ώριμα λεμόνια έχουν ζάχαρη κι αλάτι σαν ντιπ, η ορυκτότητα εκφέρεται με μεταλλικά άλατα -ούτως ή άλλως-, η κρεμένια και λουλουδάτη του διάσταση συνεκδίδεται με πικάντικα μπαχαράτα και βοτανικά μέρη που δεν εκτραχύνονται.
Πολύ καλή σε μάκρος επίγευση που δεν θα μπορούσε με τίποτα να αποφύγει το ξινόγλυκο, αρμυρό και ορυκτό δοσολόγιο μιάς φύσης με βαθιές ρίζες στην θάλασσα, έχοντας ηπιότατη φαινολική δομή και πικάντικα μπαχαρένια και βοτανικά ίχνη.
Δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα, αναμένεται σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.
Θα το αγόραζα γιά Σαντορίνη, πιό αλμυρό από τις περισσότερες άλλωστε, και αφού 11 στους 10 θα το περνούσαν γιά τέτοια.
Ασφαλώς ρέπει πιό πολύ προς θάλασσα μεριά, με ένα 1,5άκιλο λαυράκι χτισμένο στο αλάτι να είναι η απόλυτη επιλογή από όλη την θαλασσινή βάρδια του, όμως μιά αρνίσια σπάλα στον φούρνο με Κρητικό ξινόχοντρο, θυμάρι και ξύσμα λεμονιού, ίσως σε έκανε να το ξανασκεφτείς γιά τα υπόλοιπα ζωάκια. Και μιά οριγκινάλε καρμπονάρα με guanciale μπορεί να έκλεβε την παράσταση.
