Η βαλσαμωμένη ημίγλυκη ομορφιά.
Σκαλωμένη στις βόρειες συντεταγμένες.
Η υπό προϋποθέσεις αναστήλωσή της θα εμπεριείχε, προφανώς, το θεμελιώδες στοιχείο της ψυχρής αποτίμησης της φρεσκάδας των κεντροευρωπαϊκων περιοχών.
Η προσπάθεια του Μοσχάτου και της Μαυροδάφνης να συνθέσουν το δύσκολο ημίγλυκο παζλ, κρίνεται ικανοποιητική, τηρουμένων των νότιων αναλογιών.
Οίνος Ροζέ Ημίγλυκος, Αίγιο Αχαΐας, Πελοπόννησος
Μικρόρωγο Μοσχάτο 90%, Μαυροδάφνη 10%
Πολύ βαθύ σομόν με πορτοκαλί ανταύγειες.
Παιχνιδιάρικη, πάρα πολύ μπαχαρένια μύτη με την κανέλα να χορεύει, ενώ μέσα από ανθικό κρεσέντο αναδύεται μιά ιδιόρρυθμη οσμή που επαμφοτερίζει μεταξύ σκουριάς και αρμπαρόριζας, γιά να βοτανίσει τελικά με επίταση το σύνολο, και να προσγειωθεί καρσί στον ζαχαρωμένο πυρήνα των κόκκινων φρούτων και της μαρμελάδας καρπουζιού.
Τραγανό και εξίσου παιχνιδιάρικο στο στόμα, και με την στιβαρή γλύκα από τα υπολοιπόμενα σάκχαρα να μετριάζεται κάπως από την οξύτητα, όπου σε άλλες συνθήκες μπορεί να φάνταζε επαρκέστατη ως και αιχμηρή, αλλά αντιμέτωπη με τα 30 g/l ηδύτητας, φτάνει να θεωρείται ένα σκαλί πριν το ισορροπημένη.
Το γλυκό ανθικό φρούτο με τις ζαχαρωμένες και μαρμελαδένιες εκφορές, έχει παρ’όλ’αυτά καλή ζωτικότητα, ου μην και εκφραστικά σημεία, ενώ η έντονη μπαχαράτη φύση του μαζί με τις βοτανικές στρώσεις, αρτύζουν ικανά τον λιπαρό, σχεδόν γεμάτο όγκο, που έχει απαλή, ανεπαίσθητη τανικότητα.
Κάτι λιγότερο από μέτρια επίγευση με φευγαλέο ορυκτό πέρασμα, αρκετά μπαχαρένια, με ανθικά, καραμελένια και βοτανικά κεράσματα, ελαφρά πικρίζουσα και με μιά φαινολική στυφάδα να την στενεύει προς το τέλος, το θειώδες δε, αισθητό.
Καλό και σαν απεριτίφ, θα είναι εξίσου καλό με φρουτοσαλάτες κόκκινων φρούτων με σιρόπι φράουλας ή βατόμουρου, με ερωτηματικό η συνύπαρξή του με γλυκόξινη Ασιατική κουζίνα.
