Ο ζεϊμπέκης σηκώθηκε.
Σηκώθηκε, άπλωσε τα χέρια, τα έκλεισε.
Έφτυσε κάτου, βλαστήμησε, έβρισε.
Βλαστήμησε τον πόνο, την αρρώστια, το άδικο, το άτιμο.
Κάμα φονεύτρα βγήκε απ’το ζωνάρι, την σήκωσε στον αέρα, την έμπηξε στο γόνα.
Μιλιά δεν βγήκε.
Άπλωσε ξανά τα χέρια.
Δεν χόρεψε.
Πέταξε.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Ανοιχτό χρυσαφί
Διασαλευτής της τάξης. Μαθαίνει στον κόσμο πως το πετρόλ δεν γεννήθηκε στην Γερμανία.
Κεντάει TDN μέσα στον ωχρό, πελιδνό πλούτο της μύτης.
Κίτρινα φρούτα, λευκόσαρκα και πυρηνόκαρπα, εσπεριδοειδή, τα ξυσμένα φλούδια τους.
Με αξίνα σπάζει τις πέτρες, σπίθες βγένε.
Κάπνα, σμύριδα, θείο, ορυκτά.
Άνθη. Πικραλίδα, σαμπούκο, πορτοκαλιά.
Βότανα που καίνε και μπαχάρια με σπόρους αψιούς.
Πελώριο. Άϋλο. Μέγιστο στο στόμα.
Δεν δέχεται κολακεία. Δωριέας πατέρας το έσπειρε, νησιώτισα μάνα αμίλητη το γέννησε.
Φωτιά και μαντέμι, κοχλάζουσα υψικάμινος, ξερνάει μέταλλα.
Σαϊτιά, βολή παληκαρίσια, ηλεκτρικό όξινο καμάκι να ανοίγει τις θάλασσες, να πετάει αλάτια παντού.
Η Μέδουσσα αμόλησε τα φίδια της.
Οι ψοφοδεείς ας κάνουν πίσω.
Το τέλος στο νιώσιμο της γεύσης, παύει μόνο όταν σταματάς να το σκέφτεσαι. Ποτέ.
Το μασούρι από την πολύτιμη σπορά του λαυρακιού που γέρασε να δίνει τρόμο στις θάλασσες, ψητό σε αλουμινόχαρτο χαβιάρι του.
Του γριβαδιού όμως, με λεμονόφετες και ντομάτα, μην πω πιό καλό είναι.
Το συκώτι από τον ροφό, τον βλάχο, την πεσκανδρίτσα. Ένα γοφάρι που μαζεύει λίπος να βγάλει τον χειμώνα.
