Εν τω πυρί του αγήματος του χρόνου.
Μιά ad memoriam, τιμημένη αναχώρηση.
Και το κέλυφος της δρυός, έφερε τον χρυσαφί χυμό στην δυνητική θέση του βαρκάρη.
Και η κιβωτός των εικοσπενταετών αναμνήσεων, έδωσε στο Viognier το διαβατήριο γιά την αντίπερα όχθη.
Πελοποννησιακός Τοπικός Οίνος Λευκός, Άργος Αργολίδας, Πελοπόννησος
Viognier
Μέτριο προς βαθύ κεχριμπαρί.
Σοκαριστικά πολύπλοκη οξειδωτική μύτη, που βάλλει ομαδόν με συστοιχίες από μπαχάρια, ξερά χαλκόχρωμα άνθη, αποξηραμένα βερύκοκκα και ροδάκινο, αλλά και γλυκό του κουταλιού πορτοκαλάκι με μέλι σουσούρας.
Έχοντας βαθύ γήϊνο και τρουφένιο ορίζοντα, αναφέρεται με εκλεπτυσμένες βοτανικές νότες από εστραγκόν, όσο δίνει ξηροκαρπάτες εκδοχές.
Νόστιμη πολυκαιρισμένη νοοτροπία, σκιαγραφεί επιδέξια τον χρόνο που πέρασε από πάνω του στον λιπαρό, λίγο κάτω από γεμάτο όγκο. Με την οξύτητα να ξεπερνάει το μέτριο, βαστάει ακόμα την ραχοκοκκαλιά, ενώ η όλη του οξειδωτική εκφορά αποδυναμώνει τα αρώματα τα οποία ταυτοποιούνται ασθενώς, αλλά με την γοητεία της ωριμότητας παρούσα και με αξιόλογη συνολική ένταση. Με ιδιαίτερα ορυκτή διάρθρωση παρατάσσει στρώσεις από μαγειρεμένα και αποξηραμένα πυρηνόκαρπα καθώς και ξερά πορτοκαλόχρωμα άνθη, έχοντας να διαρρυθμίσει το εμφατικά μπαχαράτο και αχνά γήϊνο και τρουφένιο περιβάλλον, ενώ ασφαλώς οι ξηροκαρπάτες νύξεις είναι αναπόδραστα ισχύουσες. Ο απόηχος της βοτανικής τάσης του εστραγκόν συνεχίζει να απασχολεί ευχάριστα, με την φαινολική του αρματωσιά να εντυπωσιάζει με την παρουσία της.
Πολύ καλή, εμμένουσα επίγευση, όμορφα ορυκτή, πολύ μπαχαράτη και βοτανική μέσα στο οξειδωτικό τέμπο της, εκφράζει ξηροκαρπάτο και γήϊνο παλμό.
Γιά τραβηγμένες παλιές γραβιέρες, καπνιστό ξιφία, μπακαλιάρο και οξύρυγχο, αλλά μην εκπλαγείτε αν το δείτε να καταφέρνει τηγανητό χοιρινό και κατσίκι με καψαλισμένες πέτσες.
