Όχι μόνον εκεί.
Όχι μονάχα στην ρίζα.
Αλλά και στις παραφυάδες, και στα παρακλάδια, και σε όλο το στερέωμα. Γιά να δείξουν και αλλού, και με άλλους, αυτό που μπορούν τα όχι τόσο προβεβλημένα Ελληνικά σταφύλια.
Και να βάλουν στην εξίσωση, εκτός από το ποικιλιακό ενδιαφέρον, και το τοπογεωγραφικό στίγμα, αλλά και την ανθρώπινη ενορχήστρωση, την κάθε φορά διαφορετική αντίληψη γιά το πως πρέπει να είναι σύμφωνα με την εκάστοτε ματιά, θεώρηση, φιλοσοφία του οινοποιού.
ΠΓΕ Ζάκυνθος, Λαγωπόδο Ζακύνθου, Επτάνησα
Αυγουστιάτης
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί με ασθενείς γκρενά ιριδισμούς.
Ενδιαφέρουσα, ώριμη ή ακόμα πιό σωστά, στρωτή μύτη πολλών και εκφραστικών γλυκών μπαχαριών, με τρυφερό πυρήνα δαμάσκηνου βύσσινου και κερασιού. Πολύ ελαφρύ ανθικό στίγμα, δερματική προβολή πολύ μικρής έντασης, ενώ βοτανικοί τόνοι προσπαθούν να αναδυθούν.
Εκφραστικό, πολύ στρογγυλό και ιδιαίτερα νόστιμο στο στόμα, με κύριο εστιασμό στην εξαιρετική τήρηση της ισορροπίας, αφού μπαλαντζαρισμένη οξύτητα και γλυκές, σαρκώδεις τανίνες σοβαρού φινιρίσματος, βγάζουν ασπροπρόσωπο το φρούτο με το όμορφο μπαχαρώδες περίβλημα. Ανθική στίξη μικρής εμβέλειας, δερματική υπόνοια, βοτανικός υπαινιγμός, όλα σε κομψή περίπτυξη στον τροφαντό, λίγο κάτω από γεμάτο όγκο.
Πολύ καλή σε μάκρος επίγευση, σχεδόν μακρά, με μπαχαρένια και σοκολατένια στοιχεία να συνδράμουν στην δερματική και βοτανική εκφορά της, ενώ αδιόρατα ορυκτά σημάδια κάνουν εμφάνιση, με λίγο αλκοόλ προς το τέλος.
Κίτρινα σκληρά τυριά με χαρακτήρα, ρόστο με γλασαρισμένη σάλτσα gravy, ψητό συκώτι, Δραμινά σουτζουκάκια με αρνί, κεμπάπ, κοντοσούβλι.
