Η πυροβασία του μοναχικού δρομέα.
Στα σπινθιρίζοντα, καυτηριακά κάρβουνα μιάς οδού δίχως τέλος.
Στον ανώνυμο δρόμο. Εκείνον που δεν γράφει πουθενά το όνομα του Βλάχικου.
Εκεί, στην λήθη της ανυπαρξίας.
Στην χαμένη ατραπό του αγνώστου.
Στο στενοσόκακο χωρίς διέξοδο.
ΠΓΕ Ιωάννινα, Ζίτσα Ιωαννίνων, Ήπειρος
Βλάχικο, ελάχιστο Μπεκάρι
Μέτριο προς βαθύ ρουμπινί, ελαφρά διαπερατό.
Μεθυστικά μπαχαράτη και ανθική, πολύπλοκη μύτη, με σύμπλεγμα ρόδινων μα και μωβ ανθέων που περιβάλλουν έναν πιπεράτο πυρήνα άγριων καρπών του δάσους. Ώριμα φυτικά στοιχεία αλλά και ευγενής δερματική και ζωική διατύπωση, με μιά πιθανή εκδοχή πράσινου δαμάσκηνου που διόλου δεν προσιδιάζει σε αγουρίλα, αφού maraschino και λικέρ κεράσι, με μόκα και ποιοτική σοκολάτα φροντίζουν άμεσο ισοσκελισμό και αποκατάσταση.
Υπέρκομψα γλυκόξινο στο στόμα, ζυγισμένο στον μέτριο όγκο, αποδιαλέγει τα άγρια κόκκινα φρούτα με ένα θελκτικό μπαχαρένιο και σοκολατένιο επίχρισμα και βαλσάμικες νότες, έχοντας την υπόγεια ζωτική οξύτητα να διανέμει ανθικά και ξινούτσικα στοιχεία λιαστής πιπεριάς Φλωρίνης και blood orange, που ίσως υποκρύπτουν μιά άδηλη οξειδωτική τρώση, χωρίς όμως καμιά απολύτως σιγουριά.
Τανίνες σπουδαίας υφής, σοκολατένιες και ζουμερές, γλιστράνε αβίαστα ενώ το δερματικό και musk στοιχείο έχει αντανακλαστική δράση με διακριτική συνεισφορά.
Μέτρια, μπαχαρένια επίγευση, με αρκετά ορυκτά σημεία αλλά και γήινη, sous bois διάθεση, έχει ένα αστραπιαίο ξηροκαρπάτο φλας να προστίθεται στην μόκα και την σοκολάτα.
Από τις μνημειωδώς καλαίσθητες -και ακριβές σε κόστος- φιάλες που έχουν περάσει, εκτός λογικής value όταν πρωτοβγήκε.
Γιά κριθαρότο με καραβίδες, αστακομακαρονάδα, φιλέτο τόνου, φέτα μαγιάτικο με κόκκινη σάλτσα, μαυρόψαρα με Αγιορείτικη κοκκινιστή συνταγή, γαρίδες κατσαρόλας με δίχρωμες πιπεριές, σκόρδο, μαϊντανό, σβησμένες με ούζο.
