Παρακάμπτω ταχέως το λαμπερό ανοιχτό χρυσαφί χρώμα καθώς και τα της οινοποιητικής πρακτικής.
Αυτό που μου έχει μαγνητίσει την προσοχή και το ενδιαφέρον είναι ένα: καπνίζει σαν διάολος.
Η ασύλληπτα ιδιοσυγκρασιακή εκκεντρικότητα της Σαντορίνης βρίσκει τον απόλυτο εκφραστή της στο ποτήρι που βρίσκεται μπροστά μου.
Κάποιος με πιό mainstream διάθεση, ίσως να το ανέφερε σαν το θείο που αναβλύζει απ’το ηφαίστειο. Εγώ θα το πω ξερά: Είναι σαν να μπήκες θαρρείς σε έναν μεσοπολεμικό τεκέ.
Τι λατρεία Θεέ μου… Γνήσια, αγνή προβολή του ξερικού τοπίου, σύμφυτη με την ιδιοσυχνότητα του μοναδικού του terroir.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος Καλίστης, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο
Ανοιχτό χρυσαφί λοιπόν, και σχεδόν ξεχάστηκα πως πρέπει μα αναφέρω τα λοιπά κίτρινα φρούτα και άνθη, τροπικές νύξεις, ζαχαρωμένα εσπεριδοειδή και το ζαρωμένο κυδώνι.
Το γνωστό οξειδωτικό παιχνιδάκι του Χαρίδημου, που τόσο επιτυχημένα καταφέρνει, είναι σχεδόν άφαντο στο στόμα. Έχει φρούτο, φρούτο, φρούτο, με την οξύτητα να θυμίζει γυμνό ηλεκτρικό καλώδιο στο πυκνό σώμα, που γεμίζει από τους καρπούς των βιολογικών αμπελώνων του Πύργου, της Μεσαριάς και του Εμποριού, τιθασεύοντας τους 14,5%.
Η εγγραφή της επίγευσης στη μνήμη έχει ένα όνομα: Μακρά, τανική και πάλι μακρά.
Έκφραση αγνού φρούτου της Σαντορίνης, με λιγοστά θειώδη, φτιαγμένη γιά mid-term διαδρομή, όπου θα συλλέξει περαιτέρω πολυπλοκότητα στό δρόμο για την κορύφωση.
Μεγάλη κλάση.
Φοβερά food-friendly η διάθεσή του, φερμάρει ό,τι είναι κοντά στην ακτίνα βολής του, με ειδικότητα στα ενήλικα άτομα -με επαρκή ζελατίνη στη σάρκα τους- της οικογένειας επινέφελων (ροφοί, στήρες, κολαούζοι κ.τ.λ.)
