Απολωλότα τα άλογα της αμάξης.
Και η αμαξοστοιχία τα θέλει, τα χρειάζεται, της είναι απαραίτητα.
Κι άμα τέτοια είναι η Βηλάνα, όχημα έλξης σε έναν επιταχυνόμενο Κρητικό συρμό που ολοένα και τραβάει πιό σκληρά, σίγουρα τα άλογά της θέλουν περισσότερο σανό.
Δεν είναι η Βηλάνα αυτό που νομίζαμε. Δεν είναι αυτό που ξέραμε σε παρελθοντικούς χρόνους. Κακόπαθο σταφύλι από κακομαθημένους καλλιεργητές, που τεντώναν στα όρια την παραγωγικότητά της, μη δίνοντας δεκάρα γιά την επίπτωση στο τελικό προϊόν, όπως και αρκετοί, γιά να λέμε τα πράγματα με τ’όνομά τους, από τους εμφιαλωτές που παραλάμβαναν το φρούτο σε αυτήν την κατάσταση, γιά να κάνουν στην καλύτερη των περιπτώσεων ένα υδαρές αλκοολικό ποτό.
Η Βηλάνα έχει να δώσει. Έχουμε δει. Να δούμε κι’άλλα.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Αλίκαμπος Αποκορώνου, Χανιά, Κρήτη
Βηλάνα
Μέτριο λεμονί.
Ήπια, μη αρωματική μύτη λευκών ανθέων και εσπεριδοειδών, με λευκόσαρκα σε δεύτερο χρόνο. Χλιαρή λευκή μπαχαρένια εντύπωση, όχι ιδιαίτερα επιδραστικό βοτανικό πλαίσιο, υποψία βρεγμένου μαλλιού.
Όχι ιδιαίτερη ένταση στο στόμα.
Λουλουδάτο εσπεριδοειδές και λευκόσαρκο φρούτο, σχετικά άνευρο, μιάς και η οξύτητα δεν εκτείνεται πέρα από μέτρια, μετά βίας.
Σώμα μεσαίου όγκου με βοτανικά ίχνη με ιδιαίτερα χαμηλό κατώφλι αντίληψης γιά το βρεγμένο μαλλί.
Κοπάζει σχετικά σύντομα ο μέσος ουρανίσκος, γιά να αντικατασταθεί μέρος του με φαινολική στυφάδα και bitter βοτανική παρουσία, στην ελαφρά κάτω του μέτριου μήκους επίγευση.
Σαλάτες με λευκό ντρέσινγκ και κομμάτια εσπεριδοειδών, βραστή ποικιλία μπρόκολου, λαχανίδας, κουνουπιδιού, τηγανητά κολοκυθάκια.
