Και χωρίς pedigree.
Δίχως την κονκάρδα καρφιτσωμένη.
Έτσι κάνουν οι πολεμιστές. Έτσι μπαίνουν στην μάχη.
Τι να το κάνει άλλωστε η αφεντιά του αυτό. Το Ξινόμαυρο δεν χρειάζεται πατερίτσες, δεν έχει ανάγκη από υποστυλώματα. Είναι από μόνο του θετικό πρόσημο, αποτελεί αφ’εαυτού του μιά σημαντικότητα, μιά αξία.
Αρκεί να εγκύψεις στις ανάγκες του.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Αργαλαστή Πηλίου, Μαγνησία, Θεσσαλία
Ξινόμαυρο
Μέτριο ρουμπινί.
Φαινομενικά νεωτερικής προσέγγισης μύτη, με εγκολπωμένα τα παραδοσιακά στοιχεία σωστά.
Χυμώδης σαν αίσθηση, αν μπορεί να ειπωθεί αυτό γιά οσφρητική πρόσληψη, με πολλά κόκκινα φρούτα του δάσους να επικάθονται σε χαρακτηριστικό μπαχαρώδες στρώμα. Ελαφρά σκούρα ανθικά στοιχεία και άριστοι βοτανικοί τόνοι που περιγράφουν την ποικιλία, να γίνονται όλο και πιό διακριτοί με την ανάδευση, αρχίζοντας να κλίνουν προς την παραδοσιακή μεριά. Ασθενείς ορυκτοί και γήινοι κτύποι.
Γεμάτο, πλούσιο, με πολύ υψηλή οξύτητα να διαπερνά το σαρκώδες φρούτο κερασιών, βατόμουρου και φραγκοστάφυλου, και με το βοτανικό στοιχείο να δίνει το παρών κυμαινόμενο στην περιφέρεια, μαζί με γλυκά, νόστιμα μπαχάρια, ενώ οι τανίνες είναι υπεράριστου φινιρίσματος και σχεδόν λιπαντικού τύπου, μη θυμίζοντας πολλά από την ποικιλία.
Μέτριου μήκους, μπαχαρένια, και με επανακάμψαντες βοτανικούς αλλά και φυτικούς τόνους επίγευση, με αρκετά ασβεστολιθικά ορυκτά στοιχεία.
Σίγουρα η ετικέττα που θυμίζει Zorba the Greek μαζί με κίονες σε Γερμανικό γυράδικο, χρειάζεται επειγόντως αναβάθμιση.
Πάστα με βοδινό ραγού, κατσίκι στο φούρνο με πατάτες, χοιρινή σπάλα στα κάρβουνα, κοντοσούβλι, αρνίσιο κεμπάπ, μελιτζάνα με ρύζι και φέτα στην κατσαρόλα.
