Μυθική γαστρονομία.
Η νομοτέλεια της παράδοσης.
Οι μαγειριές τού τόπου, η πυξίδα τής ψυχής του.
Το αμπελάκι στα Μελίσσια επαναπροσδιορίζει το σύμφυτο οίνου και φαγητού.
ΠΓΕ Κοζάνη, Μελίσσια Κοζάνης, Μακεδονία
Ξινόμαυρο 50%, Μοσχόμαυρο 50%
Ανοιχτό προς μέτριο ρουμπινί-γκρενά.
Η διεμβολιστική οξειδωτική γραμμή των αλδεϋδών, έλκει την παράδοση μαζί της. Υπέροχη, traditional μύτη με ισχυρές ενδείξεις ωριμότητας, σκιαγραφεί το ντοματένιο πεδίο. Πελτές, λιαστό ντοματάκι με γλυκάνισο, ντοματόφυλλα, την ορίζουν και την προσδιορίζουν ακραιφνώς. Στον άκρατα βοτανικό της ορίζοντα από αποξηραμένο bouquet garni μυριστικών φυτών, επιφαίνονται κύμινο και μοσχοσίταρο. Την ρουστίκ ελεγεία εμβαθύνει παλιό δέρμα, ξερό ανθικό pot-pourri επαναφέρει την ντελικάτη θεώρηση. Αφυδατωμένα και λιασμένα, οι φράουλες, τα κράνα, τα κεράσια, μαζί με τα παστά βύσσινα και τα ζαρωμένα στο δέντρο δαμάσκηνα, περιχύνονται με ποτό κράνου, cherry liqueur και šljivovica, αναβαθμίζοντας την υπέρτατη ωραιότητά της. Βλέπω και ξερό σύκο, η μέθη τού αποξηραμένου δεν έχει τέλος, το βαρέλι έκτακτο με γλυκά μπαχάρια, ωριμασμένους καφέδες και σοκολάτες, mochaccino και Viennois.
Η δοξολογία τής παράδοσης, ένα μακρόπνοο συναξάρι ευχολογίων στον ουρανίσκο. Με ευγενική οξειδωτική ροή, η αντικομφορμιστική πολυπλοκότητα μάς πάει δεκαετίες πίσω για να μάς συνενώσει με το τώρα, σε μιά άριστα στοιχειοθετημένη μαρτυρία ταυτόχρονου παρελθόντος και παρόντος. Ενέργεια από την ανήσυχη οξύτητα, φωτεινότητα από τον ορυκτό, και η διάχυσή τους στις διαδρομές τού φρούτου, μιά πανευτυχής συγκυρία βαθιάς, χουχουλιάρικης νοστιμιάς που μάς λυτρώνει. Μέτριος όγκος, άρτια ζυγισμένος, και η δομητική συνεκτικότητά του αυτοαναιρείται και αυτοκαταλύεται θαρρείς από την φανερά ανάλαφρη ερμηνεία του, που συνιστά ένα κρασί παράλληλα με συνοχή αλλά και αεράτο. Ωραιότατη πολυμεριστική διάρθρωση στο συμπαγές μέτωπο των πυκνών τανινών, δίνοντάς τους ποσιμότητα και πλεύση, καθιστώντας τες βατές σε ένα μέτριο ύψος που συμβάλλει αμέριστα στον λείο χαρακτήρα τού οίνου.
Μακρά, ορυκτή, κάργα ρουστίκ επίγευση, όπου η πρωταγωνιστική ζωϊκή, φυτική και βοτανική εμπλοκή, βρίσκει το τσεμένι να θέλγει παραδοσιακά. Έχει το ξινόγλυκο αποξηραμένο λικεράτο φρούτο σαν διάμεσο, μεταξύ των φανταστικά εισχωρητικών απολήξεων καφέ, espresso και κουβερτούρας, όπως και τής ασίγαστης μπαχαράτης θεματικής. Μιά μικρή καρβονική άκρη διαφαίνεται.
Καλή η προσπάθεια νέας όψεως τών ετικετών, αν και όχι παρθενογενετική.
Απίστευτης αισθητικής όμως το χακί-μουσταρδί στικεράκι με το οινοποιείο, δεν έχω λόγια.
Τρελλό πανηγύρι στο τραπέζι, η μαγική γαστρονομία του δεν έχει ταίρι.
Αλλαντικά και λουκάνικα, με οπωσδήποτε καραμανλίδικα. Ψητά και μαγειρευτά βοδινά, ντοματένιες μακαρονάδες με ραγού και καπνιστό μπέϊκον, ριζότο με σουπιά, κατσικίσια φέτα, αποξηραμένο ντοματάκι και ούζο, Αγιορείτικη συνταγή με ροφό, σάλτσα ντομάτας και ζαρζαβατικών, καραβιδομακαρονάδα. Αρνί, κατσίκι, χοιρινό, ανυπερθέτως.
