Δυό κυπαρισσόπουλα.
Δύο κυπαρισσάκια στην στράτα για την Αρκαδία που δεν είδαμε ποτέ.
Το όριο που δεν προσπελάστηκε και έμεινε ερμητικά κλειστό, περίμενε το κέλευσμα της Θεότητας τού υψιπεδου.
Η γραμμή που δεν υπερκεράστηκε ως τα τώρα για να επιδοθεί ένα ανάθημα στον βωμό της καθαρότητας, βρίσκεται στον δρόμο για τα Αγιωργίτικα.
ΠΟΠ Μαντίνεια, Αρχαία Μαντίνεια, Αρκαδία, Πελοπόννησος
Μοσχοφίλερο
Μέτριο λεμονί με μιά αμυδρή χάλκινη-ιώδη ανταυγεια.
Η υπερκλασάτη μύτη έχει παραξενιές που πρέπει να αποκωδικοποιηθούν με την δέουσα προσοχή, για να μην προσαφθούν σφάλματα. Κλειστή, τσιγκούνικη, φειδωλή, αλλά με μιά αγνότητα και μιά καθαρότητα που παραπέμπει σε μπουγάδα ασπρόρουχων απλωμένη στα Αιγαιΐτικα μελτέμια της Ανάφης. Προσεκτικά φαρμακευτική, με ασπιρίνη, ταλκ και γύψο να επενδύουν την ορυκτώδη της διάσταση, έχει ίσα αντιληπτές μικροποσότητες από αχνά εσπεριδοειδή, λευκά λουλούδια και σχεδόν μη αντιληπτά βοτανικά ίχνη. Στριμωγμένη, σε μιά εξαιρετικά δυσνόητη κλίμακα, μιά κρυφή κοκκινάδα από παντελώς άγουρα cranberries και σταφύλι Σιδερίτη. Και τίποτα μα τίποτα που να θυμίζει την αρχετυπική κραυγαλέα αρωματικότητα τού σταφυλιού, με τα πομπώδη τριανταφυλλένια, lychee, γιασεμένια και λιβανάτα σημεία του. Όποιος χειρίστηκε το εξάμηνο βαρέλι, τού αξίζει προτομή απαλού αγγίγματος, αφού το μόνο που το υποδηλώνει είναι μιά αφανής, ραφινάτη μπαχαρώδης παρουσία.
Πάναγνο, σχεδόν κρυσταλλικό στο στόμα, πρόκειται για μιά άκρατη δήλωση υπέρκομψης λεπτότητας και λεπτοφυέστατης απόδοσης τού σταφυλιού, μιά κορυφαία στιγμή Παρθενώνειου πουρισμού, χωρίς να ειπωθεί απολύτως τίποτα. Διάφανο, άϋλο, ντελικάτο, με ένα φαινομενικά ελαφρύ σώμα και μικρού βάρους όγκο, που όμως μέσα του σοβούν ενεργειακά στίφη αφάνταστης δονητικής, με πυκνότητες και ταλαντώσεις όχι εύκολα κατανοητές στις τρεις διαστάσεις. Εξαερωτική οξύτητα, μοιάζει με laser που διαπερνάει χαλύβδινα στρώματα, ικανή για να μουδιάσει τα πέρατα του θυμικού με την ασυγκράτητη φωτεινότητά της. Η συμπόρευση του ραφινάτου, κρυφοφαρμακευτικού ορυκτού, με έναν μεγάλο όγκο, έναν δασύ όμιλο μεταλλικών αλάτων, δίνει ένα καταπληκτικό αρμυρό, γλυφό αποτέλσμα, μία ακόμα ψηφίδα Δωρικότητας και μία ακόμα πλάκα στον ενταφιασμό της φλύαρης αρωματικότητας. Τόσο σφιχτό και εσωτερικά συνεκτικό, με πρόδηλη φαινολική σύσταση, που μία φειδωλή αχτίδα τριαντάφυλλου φτύνει αίμα και περνάει διόδια για να αφήσει ένα υποτυπώδες στίγμα, εκεί που το φρούτο όπως αυτό διατυπώθηκε οσφρητικά επενεργεί κυριαρχικά πλην με συγκρατημένη μετριοπάθεια.
Μακρά, μυστηριώδης επίγευση. Και λέγεται αυτό επειδή μέσα στα στενά φαινολικά της περάσματα με την εμποτισμένη ορυκτή και αλάτινη δομή, δίνει μικρά, με το σταγονόμετρο δείγματα του οργανοληπτικού της κήπου, που σπαρμένος και σιωπηλός, περιμένει ν’ανθίσει.
Μοιάζει άχαρο, κλεισμένο στο καβούκι του, σιδηρόφρακτο και προετοιμασμένο για μακροχρόνιο πόλεμο. Μην το αγγίξετε τώρα. Βάλτε το σε έναν ωριμαντή με το εικόνισμά μου δίπλα, και μακαρίστε με όταν το ανοίξετε μετά από 10 χρόνια, που μπορεί να έχω πεθάνει. Φέρνει σε εκείνα τα μυθικά, αλάτινα και Ατλαντικά Muscadet Sèvre et Maine, αλλά δεν ξεγελάει, πρόκειται γιά μιά Μαντίνεια τρισδιάστατης κλάσης, που περιμένει να ξεκλειδωθεί.
Όχι κρασί για everyday drinkers, μπορεί να το πάρουν και να μην νιώσουν τίποτα από την σφαλισμένη εσωτερικότητά του.
Αξιοθρήνητα φτηνό.
Έτσι όπως είναι τώρα, το θέλω με κορυφαίας ποιότητας όστρακα, ωμά, ακόμα και χωρίς λεμόνι. Φιλέτο από καλκάνι ή χριστόψαρο με απαλή σάλτσα yuzy, παπαλίνα πρωϊνή όπως Λέσβο, τρώμε στις 12 το μεσημέρι με κάνα δίωρο το πολύ στο αλάτι, κάντε το ίδιο αν μπορείτε και αν βρείτε, με κατσούλες. Ceviche με φιλέτο από γνήσιο μυλοκόπι, tataki από μεγάλο λαυράκι.
