Μείζον Ενωτικόν.
Γλυκές πατρίδες που σμίξαν.
Άγνωστες λαλιές που μίλησαν κοινά.
Ο μωσαϊκος κόσμος της Νεμέας, ύψιστος τόπος συνάντησης παγκόσμιων εδράνων.
ΠΓΕ Πελοπόννησος, Πετρί Κορινθίας, Πελοπόννησος
Αγιωργίτικο 50%, Syrah 50%
Βαθύ ρουμπινί.
Δυνατή πληθωρική στιγμή η μύτη, με την σφιχτή αγκαλιά του φρούτου να συγκρατεί την πτητικότητα που προσπαθεί να αποδράσει. Το συμπαγές της, δίνεται να γίνει αντιληπτό από την όσφρηση κιόλας, όταν μαύρα κεράσια με μιά πιτσιλιά κόκκινα κι άλλο ένα μικρό ίχνος παστού βύσσινου, συναντιούνται με μαύρα δενδρόμουρα και πάστα σκούρου φραγκοστάφυλου. Συμπύκνωμα αρώνιας, υπερώριμο σαμπούκο. Το σπασμένο μαυροπίπερο δεν κάνει περικοπές. Μελανά σκούρα άνθη σε χαμηλό κατώφλι. Αγριωπά παρά γλυκά μπαχάρια, κουβερτούρα, dark roasted espresso, για ένα καλοστημένο βαρέλι. Νοτισμένη μαύρη γη, σπασμένο σκούρο πέτρωμα, το αλκοόλ δεν προσπαθεί να κρύψει την παρουσία του.
Ο αρματηλάτης έζεψε τα άγρια άλογά του. Ξαμολήθηκαν στ’αλώνια τα ζωντανά να πάρουν τους δρόμους, μα μέσα στο άγριο αίμα τους δεν στέρεψε η ευγένεια παλαιών καταγωγών ντυμένων με πορφύρα. Στο στόμα, ο κόσμος ανοίγει και κλείνει για να χωρέσει αυτό το σπάνιο δημιούργημα ρώμης που όμως πατά με κομψοεπή βήματα αρχιχορευτή των Kirov. Μιά στα ουράνια, μιά στη γη, μία στο καρφί, μία στο πέταλο. Η συμπύκνωση βγάζει μάτι, αλλά δεν είναι αυτό το εξέχον. Η ενέργεια κυματαναπάλλεται με κυματικές εσωτερικές αλλά πιότερο εξώτερες, η ένταση σιγοβράζει προσπαθώντας να μην διαχυθεί με απρεπή τρόπο και να αμαυρώσει την θριαμβική ελεγεία του φρούτου, τα καταφέρνει και δεν τα καταφέρνει, αφού μοιάζει αγρίμι ξεφίμωτο. Αφιονισμένο κόκκινο μες’ το μαύρο, και η οξύτητα προχωράει λαμπαδηδρομώντας υψιτενώς, απεικονιζόμενη από κεράσια και βύσσινα, φωτίζοντας όλη την μελανή ορυκτή στοά, ρόδι σουβλίζει την γήϊνη γλύκα του παντζαριού. Η διάπλαση του κρασιού ξεπερνάει κάθε προσδοκία, αφού μέσα στον απαλά γεμάτο όγκο το πάρσιμο των τανινών υπόκειται σε λεπτομέρεια γωνιομέτρησης και μικροκοκκίδωσης (κάνοντάς τες αδόκητα φιλικές), και η αρμονία στην γλυπτική του κρασιού προξενεί θαυμασμό μέσα στην γενική raw αγριάδα και έκρυθμη έξαρση. Και έρχεται η υπέρτατη στιγμή του οίνου, η αβάσταχτη νοστιμιά του, που λέει πως πρέπει να σωπάσουν όλα τα προηγούμενα γραφέντα και να μην φλυαρούν, μόνη θα σκεπάσει τα πάντα.
Η μακρά, υψηλά ορυκτή επίγευση, έχει την μαινόμενη οξύτητα να επαναφορτίζει το κόκκινο, όταν γλυκόξινα σμέουρα σεγοντάρουν τα βύσσινα και κεράσια, για μιά πορεία υπεροψίας ανάμεσα στα μελανά φρούτα. Δεν αποποιείται την αλκοολική θέρμη του αφού βγάζει ψωτιές, αλλά η ποιότητά του την καθυποτάσσει σε καλά επίπεδα.
Μίλια μακριά από το προηγούμενο Dieux του 2020, κυκλοφοράει ταυτόχρονα με εκείνο του 2022.
Να μην ακούω ανούσιες αψιμαχίες γιά Νεοκοσμίτικα και Παλαιοκοσμίτικα, εδώ η νοστιμιά συμεμιγμένη με ένταση τα νικάει όλα.
Πλατιά ζυμαρικά παντζαριού με κοκκινιστή μοσχίδα. Κοκκινιστή προβατίνα με χοντρό μακαρόνι και ξερή ξινομυζήθρα. Χωριάτικος κρασάτος κόκκορας με γιουφκάδες και τριμμένο παλιό κασέρι του Χατζηιωαννίδη. Ελάφι Wellington με πατέ χήνας και σάλτσα φρούτων του δάσους με Port. Αγριογούρουνο κοκκινιστό με βελουτέ σάλτσα Πιπεριάς Φλωρίνης και καρότων. Μοσχαράκι στην κατσαρόλα με μελιτζάνες.
