Estate Argyros Santorini 2009

ΠΟΠ Σαντορίνη, Επισκοπή Σαντορίνης, Κυκλάδες
Ασσύρτικο

Φανταστικά νεανικό, βαθύ λεμονί. Αποστρεφόμενο το χρυσαφί, πιό πολύ φέρνει σε πρασινωπές ανταύγειες.
Οξεία διάτρηση του παρελθόντος στην μύτη, το φέρνει εδώ μπροστά γονυπετές να προσκυνήσει το παρόν και να αποκαλύψει την πραγματικότητα: δεν υπάρχουν χρόνοι, όχι τουλάχιστον στην Σαντορίνη. Θανάσιμα ορυκτή με πετρόλ εκφάνσεις, το θείο, η τσακμακόπετρα και η σμύριδα, χορεύουν πολεμικά. Μα δεν είναι αυτό το κυρίαρχο χαρακτηριστικό, αφού όλο το εσπεριδοειδές χρωματικό τετράδιο ξεφυλλίζεται μπροστά μας, με φρέσκους αλλά και πιό γινωμένους καρπούς να γίνονται μιά οσφρητική ευωχία. Ώριμα κίτρινα λουλούδια. Πολύ επιθετική και επίμονη στις πικάντικες και πιπεράτες εκφορές της σε μπαχάρια και βότανα, εμπεριέχει το φαντασιακά όξινο του ξινόμηλου και του gooseberry μέσα της, για να αντιρροπηθούν τα παραπάνω με μία απαλή αντήχηση από ζυμάρι και κρέμα φλαμουριού. Τα τελευταία, συμπλέουν με το απαλό ποσοστό του βαρελιού με την βανίλια να συμμετέχει άηχα. Δεν υπάρχει η παραμικρή κούραση, παρά μόνο ωριμότητα, ούτε καν εξέλιξη αφού οι ξηροί καρποί και το χαμομήλι δεν αναγνωρίζονται επαρκώς και μάλλον θα μπορούσαν να εφευρεθούν κακόπιστα.

Οι μυστικοί οπωρώνες των εσπεριδοειδών, ανοίγουν τούς δενδρόκηπους τής χαράς και τής λύπης, τής υπομονής και τής μετάνοιας. Στον ουρανίσκο, ακόμα χειρότερα τα πράγματα για το επίπλαστο τού χρόνου. Το κρασί έχει συντονιστεί με τις αρμονικές τού Σύμπαντος, σε μιά χορδή ταλάντωσης που ξεπερνάει τις μετρήσεις και κατακεραυνώνει τα επίσημα χρονικά ειωθότα. Λεμόνι, φράπα, γκρέηπφρουτ και ροζ γκρέηπφρουτ, όλα για τον υπερνεανίζοντα συνειρμό, και ενώ η οξύτητα είναι ανίκητη διασύροντας όλες τις αντίπαλες ποικιλιακές αντιπαραβολές, τρυπώντας τα πάντα στον ατσάλινο μέτριο όγκο. Ακόμα και ξινόμηλο και gooseberry συστρατεύονται στην τρομακτική όξινη κλίμακα. Ντροπαλά, ελάχιστο μανταρίνι και κλημεντίνη προσπαθούν να παραθέσουν κάποια γλύκα, επί ματαίω, αφού προσχωρούν κι αυτά στο όξινο στρατόπεδο. Το αδιάκοπα διεμβολιστικό ορυκτό παράγει αιχμηρότητα ισόποση με τα πιπεράτα βότανα και μπαχάρια, σοβεί ισχυρός φαινολικός δείκτης, ψευδής, λανθασμένη ξηροκαρπάτη ανάγνωση που πνίγεται από τα σαρωτικά κύματα της έντασης. Και αν κάτι υπάρχει να να προσαφθεί στο κρασί είναι αυτό: η ένταση και η οξύτητα που πλαγιοκοπούν τα πάντα έναντι της πολυπλοκότητας, κάνοντάς το ίσως μονολιθικό, αλλά ξεχνάνε οι επικείμενοι κατήγοροι ότι έχει γράψει στα κατάστιχα τα 16 χρόνια από τον τρύγο.

Η επίγευση δεν είναι εντυπωσιακά μακρά, αρκετά πάνω όμως από μέτριο μήκος, ασφαλώς φαινολική. Στο διάβα της αυτό, παραθέτει -πάντα με υψηλά όξινη και ορυκτή παρότρυνση- άπλετη spicy και πιπεράτη σπιρτάδα από βότανα και μπαχάρια, και ενώ για μία ακόμη φορά τίποτα το οξειδωτικό δεν έχει κάνει την εμφάνισή του, ούτε καν το εξελικτικό ορόσημο των λευκών κρασιών, ξύσμα μολυβιού. Λίγο χλωρό φυστίκι, λίγη μαγιά βύνης, τα πιό κοντινά σημεία στην ωριμότητα.

Φιάλη τραβηγμένη από τέλειες συνθήκες ωριμαντή.
Η απόλυτη γελοιοποίηση, ρηθέντων εν είδει ντιρεκτίβας από κάποιους επαΐοντες της συμφοράς, για ασφαλείς χρονικούς ορίζοντες της Σαντορίνης 6-8 ετών από τον τρύγο. Μαθηματάκι, από μιά απλή εκείνον τον καιρό ετικέτα (απίστευτης αισθητικής που δυστυχώς εγκαταλείφθηκε) μιάς και οι premium δεν είχαν κάνει ακόμα την εμφάνισή τους -ενεχόμενο όμως το υλικό τους μέσα σ’αυτήν-, από μία όμως, φοβερή σε ποιότητα χρονιά.
Πιθανό δεύτερο άνοιγμα φιάλης, μετά το 2028, μπας και νιώσει τίποτα στο πετσί του από εξέλιξη.
Τιμή, κατ’εκτίμηση.

Θα πιείς μισή φιάλη προτού το καταλάβεις μαζί με τα δέοντα κρέατα που προαναφέρθηκαν, το κρασί είναι σίδερο ελαφρύ. Όταν αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στο 93 και το 94, δίνεις τον έξτρα πόντο στην αντοχή αλλά και στην θέληση του κρασιού να τα βάλει με τον χρόνο χωρίς να καμφθεί.