Σταυρομάνα γη.
Επίμορτον τέχνημα.
Το μερτικό ενός άξιου αμητού.
Η βλάμισσα χώρα του Βερμίου, παντοτινή ερωμένη τού αισθαντικού σχεδιαστή της ομορφιάς.
ΠΟΠ Νάουσα, Τρίλοφος Ημαθίας, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Μέτριο διαπερατό ρουμπινί, με ελαφρά γκρενά υποψία στον μηνίσκο.
Αδύνατη η περισσότερη απόδοση φραουλένιας υπεροχής στην μύτη, ο καρπός λάμπει εκθαμβωτικά μέχρι και τις πιό μύχιες θυμικές εσοχές. Δίνεται ολιστικά με νωπό ώριμο φρούτο, μαρμελάδα του αλλά και καραμελωμένη και σακχαρόπηκτη εκδοχή του, πατρονάροντας τα συμπαρομαρτούντα χαρακτηριστικά. Φοβισμένα, πουρές από σμέουρο και γινωμένο του φρούτο, cherry liqueur και confit κεράσι, προβάλλουν αντίσταση αξιώνοντας να σταθμίσουν την κατάσταση παντοδυναμίας του φραουλένιου μονάρχη. Ρόδα, βαθιά ρόδα, σκεπάζουν τις υπόλοιπες ανθικές πτυχές, το βοτανικό αφήγημα δίνεται με εκπληκτικά ντελικάτο στυλ αλλά με σοβαρή υποδόρια δυναμική, βασιλικός, δυόσμος, εστραγκόν, -ακόμα και φραουλόφυλλα- χοροπηδάνε βουβά μα με εσωτερικό κρότο. Πάνω από άριστο βαρέλι, με μικροκαρέ από ποιοτικά σημεία από μόκα, espresso και ακριβή σοκολάτα, απέραντος ορίζοντας γλυκών μπαχαριών.
Ο πρωτοχορευτής πετάει με ουράνια βήματα στον ουρανίσκο, το κρασί είναι ένα τεχνούργημα μηχανικής που αψηφάει τους νόμους της βαρυτικής έλξης, αφού εξακοντίζεται προς τα ψηλά, έλκοντας μαζί του βαθιές, θεληματικές εντάσεις. Τραβάει το κοσμικό αυτό μπαλέτο σε φιγούρες πολύπλοκες, πολυδιάστατες, όχι εύκολα κατανοήσιμες, ξαφνιάζοντας τον παρατηρητή και δοκιμαστή του ως προς τα πάντα. Από τον επαμφοτερίζοντα όγκο του κρασιού, που πιό πολύ επιμένει να μπαινοβγαίνει σε ήπια γεμάτο βάρος αλλά και να κρυφοκοιτάει και την υπέρχειλα πλήρη μέτρια πλευρά, μέχρι και την μοχθηρά υπόγεια οξύτητα, που επικολλά μικρά ίχνη από σούμακ για να επιστήσει την προσοχή στον ερυθρό εσπεριδοειδή παράγοντα. Η οξύτητα λοιπόν, ακραιφνώς ενεργειακή και φωτογόνα, υπαίτια για το θαυμάσιο διάβασμα του φρούτου και τις κομψές, λεπτομερείς στάσεις σε κάθε οργανοληπτικό μικροσημείο του, αναζητά με επίταση την βαθιά ορυκτή πηγή για να καλωδιωθούν σε μιά μετάβαση προς την υψηλή έκφραση της λεπτότητας και αιθερικότητας -ο οίνος αυτός δεν χρειάζεται μούσκουλα, έχει φτερά-. Δεν κατηγοριοποιούνται οι -κρυφά υψηλές- τανίνες, αφού οι ευλυγισία και η πλαστικότητά τους, είναι πέραν πάσης κριτικής, ένα υπέροχο λιπαντικό μέσον.
Μακρά και μόνον, η ορυκτή επίγευση ακουμπά σε κάθε καμπυλότητα και μαιανδρισμό της ροής της, επιβεβαιώνοντας αφενός την σαγηνευτική γλύκα του φρούτου, αλλά και την πολύπλοκη στόφα του κρασιού που τελεσιδικεί με πολύ νόστιμο bitter βοτανικό σημείο.
Το θέλω με ύψιστης ποιότητας Wagyu και με τελευταία διαβάθμιση μαρμάρωσης, η γλύκα τού λίπους να δέσει με την γλύκα τού κρασιού. Επιμένω πάντα να θεωρώ τον σπιτικό κόκκορα ισότιμο με φτερωτό κυνήγι, εδώ με χειροποίητες χυλοπίτες από κατσικίσιο γάλα, θα είναι just. To βλέπω ζηλευτά με παπάκι, από Zhangha duck μέχρι με φιλέτο με σάλτσα από γλυκό κερασάκι Γουμένισσας, ένα αρνί στο φούρνο με κεράσι και δυόσμο θα πάει απίθανα.
