Νεφέλωμα.
Θάμπωμα από μια αστραπή.
Τα κλαδιά της Κρήτης για προσάναμμα.
Στους κεραυνούς του Διός, το Θραψαθήρι προσφέρεται να καεί, ανάθημα στην φωτιά των Θεών.
Λευκός Ξηρός Φυσικός Οίνος, Σχινοκάψαλα Λασιθίου, Κρήτη
Θραψαθήρι
Το κλείσιμο crown δεν -όχι το ενδεδειγμένο για αυξομειώσεις πίεσης τού χεριού, προς ανάσχεση του αφρού- δεν στάθηκε ικανό να σταματήσει την εκρηκτική ροή του πλούσιου στην αρχή, αφρισμού. Ικανοποιητικό καταλάγιασμά του έπειτα, με συμπαθητικού για την κατηγορία μεγέθους φυσαλίδες -λίγο λιγότερο από μετρίου- όπως και της επιμονής αλλά και αραιότητας των κορδονιών, που κυμαίνονται κι αυτά σε ικανοποιητικά, αλλά όχι εκθαμβωτικά επίπεδα. Όχι απολύτως διαυγές, βαθύ χρυσαφί με κεχριμπαρένιες αποχρώσεις.
Υπέροχη μύτη με μαρμελάδα βερύκοκκο, κομπόστα ροδάκινο και μέλι πορτοκαλιάς, που κυριαρχούν έναντι των ζυμαρένιων εκφράσεων φρέσκου ψωμιού και προζυμιού, τα οποία έπονται. Βουτυρένια στην αίσθησή της, κλείνει γινωμένα πορτοκαλόχρωμα και κίτρινα άνθη στην διαμήκυνσή της, την ώρα που μιά ντελικάτη βοτανική γραμμή διαπερνά τον αισθησιακό μπαχαρένιο ορίζοντα, μάλλον εξωτικής προελεύσεως. Αποτρέπει επίσης, τις αναγνώσεις οξειδωτικού προσδιορισμού, ή τουλάχιστον τις εξωθεί στο βάθος του φόντου.
Λαχταριστά νόστιμο στο στόμα, το κρασί σταθμίζει καίρια τα δύο κύρια αντίβαρα ενός αφρώδους. Στον λιπαρό, γεμάτο ουρανίσκο, το φρουτώδες στοιχείο ζωγραφίζεται όμορφα από την ζωηρή οξύτητα που μετράει 7,2 γραμμάρια τρυγικού οξέος, επιφέροντας ταυτόχρονα καλό μπαλάντζο στα επιβουλεύοντα σάκχαρα. Το διοξείδιο περνάει από κάτω, μάλλον υπόγεια χωρίς να ακούγεται σθεναρά, κάνοντας όμως ανατασιακή δουλειά, πλην όμως είναι η ορυκτή διάδραση εκείνει που του εμφυσεί φρεσκάδα. Δεν είναι το άκρον άωτον της τραγανότητας και της δροσιάς, αφού τα σάκχαρα που κυμαίνονται -ανάλογα την παρτίδα- μεταξύ 6 και 12 γραμμαρίων το λίτρο, πάντα καραδοκούν, χωρίς όμως να καταλύουν το όξινο φράγμα. Ισχυρή φαινολική σύσταση που το φέρνει στα όρια του ερυθρού, η μπαχαρένια και βοτανική του θεματική έχει εύγευστη συμμετοχή. Το οξειδωτικό θέμα, και πάλι βαθιά χωνεμένο.
Μακρά, ορυκτή, δυνατά φαινολική, σχεδόν τανική επίγευση. Σε πολύ σπιρτόζικη φόρμα τα μπαχάρια και τα βότανα που παίρνουν πικάντικες και πιπεράτες εκφάνσεις με ωραίο bitter ίχνος, το ακρογωνιαίο όξινο ανάβλυσμα φέρνει νωπά εσπεριδοειδή μέρη μέσα στο μελένιο του γίγνεσθαι, το διοξείδιο βοηθάει. Τα αυτολυτικά σημεία πιό διακριτά με μπριοσένιο ύφος.
Το υψηλό για αφρώδες, 13,4% του αλκοόλ, ενσωματώνεται καλά προσδίδοντας απλά μία επίφαση θέρμης.
Το ροδόχρουν και πορτοκαλένιο χρώμα των οστρακόδερμων, το προσκαλεί γιά διάφορα ταιριάσματα, είτε ψητά στην σχάρα, είτε σε διάφορα πιλάφια και μακαρονάδες. Το ίδιο συμβαίνει και με τα ψάρια, που εξάρει ψητά μπαρμπούνια με λαδολέμονο δενδρολίβανου και σκορπίνα γιουβέτσι, πάνω από όλη την ψαροσύνη, την οποία βέβαια δεν αγνοεί. Piri-Piri lemon & herbs πάνω σε χοιρινά σνιτσελάκια, ανοίγει την γκάμα των κρεάτων, με αρνάκι με βερύκοκκα και φραγκόκοτα με πορτοκάλι και βότανα, να μην υστερούν. Ταρτάρ μοσχίδας με λεμονοθύμαρο, κις-λορέν, τάρτα πατάτας με μπέϊκον και θρούμπι, είναι ωραίες εναλλακτικές. Πορτοκαλί τυριά όπως Mimolette, του πάνε κι αυτά.
