Αλιεύοντας πρωτοτυπία.
Ασκήσεις ακριβείας από την Εύβοια.
Καντάρια που μετρήθηκαν και δεν έφυγε το ζύγι.
Βάρη που δεν μπατάραν προς καμία μεριά, και ένας τοπικός ήρωας που χώρεσε ανάμεσα στο Ασσύρτικο και την Μαλαγουζιά.
ΠΓΕ Εύβοια, Γιάλτρα Αιδηψού, Εύβοια, Στερεά Ελλάδα
Ασσύρτικο 50%, Μαλαγουζιά 35%, Βραδυανό 15%
Μέτριο λεμονί.
Αρκετά μεστή μύτη που δεν την προδίδει το νεαρό της εμφιάλωσης. Γλυκά, ώριμα εσπεριδοειδή μαζί με muffin και γλάσο λεμονιού, υπάρχει μιά προσομοίωση λιπαρότητας που εκδηλώνεται με άνθη γαρδένιας, ανθόμελο, ψητό κυδώνι με σιρόπι επιτείνει ακόμα περισσότερο την πεποίθηση της μεστότητας, αντιπροσωπεύοντας και τα γινωμένα κίτρινα φρούτα. Διάκειται ιδιαίτερα πικάντικα στην μπαχαρένια της επιστρωμάτωση, περνώντας με υπόγεια πρακτική τους χαμηλόσυχνους βοτανικούς τόνους, οι οποίοι όμως έχουν σοβαρή δυναμική. Τίποτα το εξεζητημένα αρωματικό εδώ.
Μετρημένα όλα ώστε να βγάζουν ισότητες στον ουρανίσκο, και το κρασί κλίνει αβίαστα προς την ισορροπία και την νοστιμιά. Γεμάτος, ελαφρά λιπαρός όγκος, και η ακρίβεια στην μετάδοση της λεπτομέρειας στην γευστική αρωματικότητα, είναι χαρακτηριστική, καθώς το φρούτο δεν κάνει καμία απολύτως έκπτωση στην οσφρητική οργανοληψία. Το 13% του αλκοόλ βοηθάει στην τάξη, η κεφάτη οξύτητα δίνει αθρόα ενέργεια συμπαρισταμένου του ορυκτού, το κομμάτι της ερυθρής μνήμης του Βραδυανού δομεί φαινολικό ιστό βρίσκοντας εκείνο του Ασσύρτικου, η ολότητα στέκεται σωστά βάσει όλων των προηγούμενων.
Πολύ καλή, σχεδόν μακρά επίγευση που αναπτύσει και τα μπριόζικα κεκτημένα της φρεσκάδας με εσπεριδοειδή ξύσματα. Ανάμεσα στις αντίρροπες δυνάμεις των ορυκτών και των φαινολικών τοιχωμάτων, συνεχίζει να έχει πικάντικο μπαχαράτο και βοτανικό χαρακτήρα προς το τέλος, όπου ανθόμελο και χλωρό φυστίκι Αιγίνης τακτοποιούν την γλύκα και την ωραία bitter διάθεση.
Κάτι μου λέει πως θα πάει ένα βήμα μπροστά, οπότε κρατήστε το μερικά καλοκαίρια ακόμα.
Νοικοκυρεμένη η αισθητική αναβάθμιση της ετικέτας, αλλά δεν μου αρκεί, ιδίως όσο υπάρχει εκείνο το πράγμα που μοιάζει με κίονα και με πάει σε εποχές Zorba the Greek.
Τόσο μεστό, που αν μου έλεγαν πως έγινε μιά σολερίτσα 15-20% από δύο προηγούμενους τρύγους, θα το έχαφτα χωρίς αντίρρηση.
Φυσιολογικά έρχεται και η γαστρονομική του εκτίμηση, όπου είναι πολύ καλό με ψάρια και θαλασσινά, μην αφήνοντας παράπονο γιά την σύμπραξή του με πουλερικά και λευκό κρέας, ιδίως με σάλτσες μουστάρδας-λεμονιού.
Ημίσκληρα κίτρινα τυριά, done, ζυμαρικά με κρεμώδεις λευκές και τυρένιες σάλτσες, ριζότο, δοκιμάστε το και με γεμιστά πιπέρια.
