Με τον ύποπτο, πλήν φωτογραφικό τίτλο της ετικέττας, ο Γιάννης Παπαργυρίου όπως και ένα σωρό ακόμα Έλληνες οινοποιοί, προσπαθούν να παρακάμψουν την αρτηριοσκληρωτική Ελληνική γραφειοκρατία και τις ανούσιες, άστοχες και πλήρως παλαβές διατάξεις που απαγορεύουν ή προτείνουν (!) φυτεύσεις ποικιλιών στα κατάλληλα (πως;) εδάφη και τοποθεσίες.
Προσωπική επιλογή του Παπαργυρίου το Nebbiolo, που προφανώς ιντριγκαρισμένος από την ιδιαιτερότητα και τον χαρακτήρα της ποικιλίας, θέλησε να αντιμετωπίσει το δύστροπο σταφύλι εντός έδρας, με τα αποτελέσματα να είναι πολύ ενθαρρυντικά.
Oίνος Ποικιλιακός Ερυθρός Ξηρός, Λαλιώτη Κορινθίας, Πελοπόννησος
Nebbiolo
Μέτριο διαπερατό ρουμπινί στην όψη, ενώ η μύτη διακριτικά μπαχαρώδης, σε ένα πυρήνα κόκκινου κερασιού και cranberry, ενώ ανθική υπόμνηση και γήινες, μανιταρένιες νότες με κάποιο φυτικό υπαινιγμό, συμπληρώνουν.
Νόστιμο και ευθύ στο στόμα, λιγότερο πολύπλοκο απ’ό,τι στη μύτη, με το κόκκινο φρούτο να συνεχίζει ως έχει.
Σχετικά καλή ισορροπία που αναδεικνύει την κομψότητα της ποικιλίας, η οξύτητα σε καλά επίπεδα και οι τανίνες δουλεμένες έτσι ώστε να μην δαγκώνουν τόσο, αλλά και πάλι τις αισθάνεσαι και ακόμη περισσότερο μετά τον μέσο ουρανίσκο εώς την μετρίου και κάτι μάκρους επίγευση, που φέρνει ελαφριά ορυκτή νότα και μιά πράσινη στίξη που χαλάει λιγουλάκι την τελική εντύπωση.
Αλλαντικά και πάστα με κρέας.
