Το πως ένα δεκαπεντάχρονο λευκό, πέρασε μέσα από τα χρόνια γιά να φτάσει σε ένα ποτήρι και να προσφέρει ακόμα και τώρα απόλαυση, είναι ένα καλά διατηρημένο μυστικό του οινικού κόσμου, αλλά ταυτόχρονα και υλικό γιά κατάρριψη μύθων.
Το απόλυτα σίγουρο είναι, πως δεν έχουν όλα τα λευκά δυνατότητα γιά εξέλιξη, καθώς πρέπει να συντρέξουν ένα σωρό προϋποθέσεις και πολλές φορές ετερόκλιτοι μεταξύ τους παράγοντες, να βρεθούν μαζί την κατάλληλη χρονική συγκυρία, είτε προκαλούμενοι από τον οινοποιό, είτε όχι.
Ο καταρριπτώμενος μύθος όμως, είναι πως, ναι, τα λευκά όχι μόνο μπορούν να παλαιώσουν, αλλά το κάνουν με έναν τόσο μεγαλειωδώς πολύπλοκο τρόπο, που πολλά αντίστοιχά τους ερυθρά, θα αποσυρόταν από την σύγκριση.
Λευκός Τοπικός Οίνος Δράμας, Αδριανή, Δράμα, Μακεδονία
Sauvignon blanc
Βαθύ χρυσαφί με κεχριμπαρένιες ανταύγειες.
Υπερώριμη μύτη, με αρχές οξείδωσης, που όμως, κατά έναν πολύ εξομαλυντικό τρόπο δεν προβληματίζει, αφού η γοητεία της καλύπτει τον προβληματισμό που τυχόν δημιουργείται.
Ψητή κολοκύθα, λιναρόσποροι, πετρόλ, φουντουκέλαιο, ψητό κυδώνι, κερήθρα, χαρουπόμελο.
Η ώριμη γοητεία του γήρατος ακολουθεί και στο στόμα.
Ελαιώδες, γεμάτο, με ικανή οξύτητα να δίνει οδηγίες ακόμα στο μαγειρεμένο φρούτο με τα έντονα ξηροκαρπάτα στοιχεία.
Μακρά επίγευση με ξηροκαρπάτη ένταση και flinty στοιχεία πούδρας μπαρουτιού.
Γι’αυτούς που θέλουν ν’ανακαλύψουν μέρος της ιστορίας των Ελληνικών λευκών -και όχι μόνο-, όταν οι περισσότερες γηγενείς λευκές ποικιλίες ήταν σε δυσμένεια.
Χοιρινό με κολοκύθα, καπνιστά ψάρια και καπνιστά τυριά.
