Κουμπαριά.
Παντού. Στα χούγια. Στις αγάπες. Στις φοβέρες.
Και στις φιλοσοφίες σιμά. Και στους σκοπούς κοντά.
Και ο σκοπός μεγάλος, δυνατός.
Η αλληλεγγύη στα παιδιά του ΕΛΕΠΑΠ, ένωσε τα δυό οινοποιεία ακόμη περισσότερο.
Και το ζευγάρωμα των δύο γηγενών σταφυλιών, στίλβωσε με αξιοσύνη το εγχείρημα.
Οίνος Ερυθρωπός Ξηρός, Βατόλακκος Χανίων, Κρήτη
Μανδηλάρι, Ρωμέϊκο
Βαθύ σωμόν-πορτοκαλί.
Έντονη, πολύπλοκη, πολυδιάστατη μύτη με χαρακτήρα.
Λιαστό ντοματάκι κονφί με κύμινο, πορτοκαλί πυρηνόκαρπα, γλυκά και αγριωπά μπαχάρια, αποξηραμένα κοκκινωπά άνθη, μανιταρένια και γήινα στοιχεία, ακόμα και σουέντ, προϊδεάζουν γιά το βαθύ γαστρονομικό του κίνητρο. Εφευρίσκω οξειδωτική πιτσιλιά, περισσότερο γιατί θα ήθελα να υπάρχει, παρά γιατί υφίσταται.
Προσδιορισμένο και προσανατολισμένο γαστρονομικά στο στόμα, επισμαλτωμένο με umami φιλμάκι στο πολύπλοκο μπαχαρένιο αποξηραμένο πορτοκαλί φρούτο, με βοτανικό και λιαστά ντοματένιο στίγμα, έχοντας ξερή ανθική επίστρωση και γήινη τροπή στον μεσαίο όγκο. Ελαφρά χαλαρό, δεν υπάρχει εστιασμός και ένταση, απαλή τανικότητα, η οξύτητα δεν είναι στα ντουζένια της, αλλά η γαστρονομική του αξία το κάνει πολύτιμο εργαλείο.
Συνεχίζω να συμπεριλαμβάνω την -περισσότερο φαντασιακή- οξειδωτική στίξη στα απόλυτα συν του κρασιού, και συνεχίζω να την προβιβάζω αξιακά, αφού δεν θα μπορούσα να το φανταστώ χωρίς αυτήν.
Μακρά, γλυκόξινη, με οξειδωτική ψευδεπίφαση, ιδιαίτερα αλκοολική, μπαχαρένια επίγευση, με ήρεμη πλην παρούσα τανικότητα, με bitter ξερά βότανα, πομοντόρια κονκασέ, και γήινα και ορυκτά στοιχεία.
Αν δεν υπάρχει στιβαρότητα και ένταση στο φαγητό, πάει με τα πάντα.
