Ο ταξιδευτής των αιώνων.
Κατευθείαν από την αρχαιότητα, στις πεζούλες του Εξωμβούργου.
Τραχύς αρκετά γιά να υπομένει το στυγνό ξερολιάσιμο στον σχιστόλιθο.
Δυνατός γιά να ανθίσταται στα λυσσώδη μανιάσματα των θαλασσινών ανέμων.
Προσαρμοστικός, ούτως ώστε να αντλεί ζωή από το δυσπραγές περιβάλλον του γρανίτη.
Ποταμίσι, ο επιζήσας.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Κώμη Τήνου, Κυκλάδες
Λευκό Ποταμίσι
Ανοιχτό χρυσαφί.
Ιδιότυπη, αυθεντική, οξειδωτικά πολύπλοκη μύτη, με extreme μπαχαράτη συχνότητα από τριμμένο κανελόξυλο και θυμίαμα, και με γραβιέρα να δίνει το στίγμα της αυθόρμητης ζύμωσης, ενώ τα ενδότερα διαγράφουν γερασμένα ωχρά άνθη και κίτρινα φρούτα, με αποξηραμένους βοτανικούς τόνους.
Απερίγραπτη συστασιακή και δομική αποτύπωση στον λιπαρό, σχεδόν γεμάτο ουρανίσκο.
Η μπάντα του θορυβώδους ορυκτού και της ζωτικής, φυσικής οξύτητας, συντονίζεται με τα οξειδωτικά και redox εν γένει πεδία, σμιλεύοντας την παραδοξότητα των αρωμάτων γιά να παραδώσει ποσιμότητα.
Τα ιδιαίτερα κανελένια και θυμιατίζοντα μπαχάρια, η τυροκομική διάσταση, τα γινωμένα άνθη, και τα κίτρινα φρούτα με τα λίγα λευκόσαρκα, τελούν υπό την επήρεια της ανεξέλεγκτης αυθόρμητης ζυμωτικής διαδικασίας, παράγοντας σπουδαίο οικοτεχνικό έργο.
Ιδιαίτερα μακρά, ορυκτότατη, φαινολική σε βαθμό στυπτικότητας επίγευση, οξειδωτική, με σωρεία ιδιότροπων μπαχαριών και ίσως και βοτάνων, ξηρών καρπών αλλά και χόρτων, με φευγαλέα δερματική και μανιταρένια επίφαση.
Μεγάλο στο τραπέζι, και όχι γιά λιγόψυχα φαγητά.
Γραβιέρα σπηλιάς του Στειακάκη, αρσενικό Νάξου, Σταματίνι του Προίκα με πάπρικα, αλλά και η μαύρη ετικέτα ωρίμανσής του. Χοιρινή κρασάτη τηγανιά με θυμάρι και μανιτάρια, φτερούγες κοτόπουλου με λευκή κρέμα βαλσάμικο και σουσάμι, sayadieh με σφυρίδα, χοιρινή κοιλιά με καπνιστή μελιτζάνα και κανέλα.
Απίθανο με αλλαντικά, δίνει ρέστα με Λόζα Ευρυτανίας του Στρεμμένου που έχει μπόλικη κανέλα, καβουρμά Θράκης.
