Έποψις επί του κορύμβου.
Είλαρ μέγα, στέψις του ανδρός.
Απέλεθρον το ανάστημα, βραχεία η μνήμη.
Εκμαυλισμός των ηθών, αδυναμία χαλινού των αισθήσεων.
ΠΟΠ Νεμέα, Πάτρα, Πελοπόννησος
Αγιωργίτικο
Μέτριο ρουμπινί με γκρενά ιριδισμούς.
Μέγιστης κλάσης, elegant οσφρητική εμπειρία, πνιγμένη στην φινέτσα, που θα έκανε πολλά πουλέν του Bordeaux να κρυφτούν.
Η νοτισμένη γη καλείται να προσγειώσει την στρατοσφαιρική ανύψωσή του. Γλυκά μπαχάρια το κάνουν αξιαγάπητο.
Αποξηράμένα φρούτα και άνθη, δέρμα, σχεδόν απόπειρα βοτανικού ατμισμού, το τοποθετούν σε κάδρο Βικτωριανής εξοχικής κατοικίας, το επαύλειο ιπποφορβείο σκιάζει την αποστειρωμένη τελειότητα με μνήμες ακάθαρτες.
Η ψευδής αίσθηση της γεύσης του κόκκινου φρούτου, προηγείται στην όσφρηση από το νιώσιμο στο στόμα.
Πλημμυρίδα γλυκόξινης λαγνείας στον ουρανίσκο, η οξύτητα χαράζει με σικά γαμψή, με λάζικο κόψιμο, η τανική χλαίνη μόνο ζεσταίνει, βοτανικοί ατμοί και μπαχαρένια αύρα, βυθίζουν, μουλιάζουν σε Τούρκικο χαμάμ.
Με πανέρι απ’τα καλά της γης δωροδοκεί, γιά να εξαγοράσει το παντοτινό στην θύμηση, αποξηραμένοι καρποί της και απ’αυτούς τους κόκκινους που με δροσοσταλίδες την νιότη τους δείχνουν, και από κείνα που σε άλλο βασίλειο τα λογίζουν, χθονερά μανιτάρια, και αχνός απ’τ’ανασκάλεμα του άροτος, και δέρμα με προμέτωπη ευγένεια του musk.
Η επίγευση βαθιά στα ύστερα του νου, σε γης φρέαρ σκάλισμα ορυκτό, να δώσει κι άλλες χαρές απ’τ’αμαλγάματα του χθόνου της.
Ονειρώδες, όχι μακριά από το μεγαλείο.
Μοσχαρίσια μάγουλα με Πολέντα.
