Αιθερόπλους.
Το διάνεμα που χάνεται.
Η τροχιά πάνω απ΄τον κόσμο τούτο.
Γιά τους μυριάδες ήλιους, υπάρχει το έναστρο κόνεμα του σύμπαντος.
Γιά τα τραύματα της καρδιάς, υπάρχει το Λιάτικο.
Οίνος Επιτραπέζιος Ερυθρός Ξηρός, Ζήρος Σητείας, Κρήτη
Λιάτικο 80%, Μαντηλάρι 20%
Ανοιχτό ρουμπινί-γκρενά με μελί-καφετί ανταύγειες.
Απέραντο μεθύσι στη μύτη από παλαιούς συσσωρευμένους χρόνους, γεροδιάβολοι γλεντοκοπάνε πρόστυχα την μνήμη. Τα μυριστικά ξερά βότανα στο bouquet garni είναι μιά θεσπέσια άνοιξη των αισθήσεων, καθώς το χακί δύει στον ερυθρό ήλιο των αρωμάτων. Το στεφάνι από τα πλεγμένα αγριολούλουδα μουλιάζεται σε σπιτικά λικέρ από κεράσια, κράνα και σμέουρα, λιαστές αντιστοιχίες των φρούτων τους στοιχειώνουν με αληθινή πομπή μέσα στον νου. Ο οξειδωτικός καμβάς που το περιέχει δίνει χώρο και σε μιά απαλή αναγωγική νότα από ψημένο-αλατισμένο καλαμπόκι, το νιώσιμο της γης μέσα από βρεγμένο δασικό τάπητα και πολύτιμα, σπάνια μανιτάρια, μεγαλουργεί. Ταγκισμένα, τα παλιά Ανατολίτικα μπαχάρια, ο καφές και το κακάο, πιασμένα στον βρόχο της πατίνας του χρόνου, αναλάμπουν με θολή γοητεία.
Η μεταρσίωση στα άδυτα των άρρητων μυστηρίων, έρχεται με βουβές οιμωγές από την ψυχή που αφήνει τούτο τον αισθητό κόσμο. Στο αρχαγγελικό κουβεντολόϊ των ψιθύρων τού θόλου τού ουρανίσκου που φωτίζεται εναργώς από Θεία Εντολή, η μιλιά έχει την μορφή ιερής όξινης μαινάδας που λαμπρύνει κάθε εσχατιά. Κι αν γεμάτος που είναι ο όγκος, ούτε που απασχολεί, καθώς το ένυλο πλέον μικρή σημασία έχει, όταν μικρές σπαρμένες θύελλες από εσωτερικούς ανέμους φουσκώνουν την ένταση αλλού να πάει, τα ορυκτά θεμέλια της Σητείας από αχάτη και λαζουλίτη μοιάζουν, καθώς μπαίνουν σαν αιώνιες αντηρίδες στο θυμικό. Σαν θρόϊσμα από άχρονα δάση, απαλά, ο ιστός με τα φαινολικά τανικά ριζώματα προχωράει βαθιά, στέρεα μα άϋλα, γιά να συγκρατήσει σε ουσία το αερικό που πήγε να εξαερωθεί αυτόβουλα.
Η άφθαστη μακρότητα τού επιγεύεσθαι, δίνει αξία διπλή και τρίδιπλη στον οίνο αυτόν τον αναμάρτητο μα και πονηρό μαζί, αφού στιγματίζει με βαριές κατάρες μη μετακλητότητας στον γήϊνο χώρο.
Μόνο η Σητεία του 1999 κάπως κοντά του, πάνω ασφαλώς κι απ΄το Antigone.
Άγνωστο αν ποτέ κυκλοφορήσει, καθώς δίνεται αποκλειστικά σε συλλέκτες, το κρασί αυτό είναι ο θρίαμβος του ανθρώπου, κανενός terroir.
Ένα θρεφτάρι χοιρινό σπιτικό, μόνο το λαρδί και το λίπος του χρειάζομαι, σε μαντεμένιο τηγάνι με θρούμπι και σβήσιμο με μαρουβά. Στην Κρήτη το τάζω, με απάκι με φασκόμηλο και εστραγκόν, όπως τα βοτάνια του. Κι ένα οφτό αντικριστό αρνί με χοντρό αλάτι, αλλά και Καλαρρύτικο πρόβατο με την κοιλιά και τα σπάργανά του στην πυρά. Και μπουμπάρι θέλω Θρακιώτικο.
