Ορισμένα πράγματα στη ζωή, γεννιούνται κάτω από ευνοϊκά αστέρια.
Το Ξινόμαυρο είναι μιά μαγικά χαρισματική ποικιλία που η φύση χτύπησε φιλικά στην πλάτη, σπρώχνωντας το όπως μιά στοργική μητέρα, να αξιώσει και να κερδίσει πράγματα στον -οινικό- κόσμο. Αυτό το παίρνουμε σαν δεδομένο. Η καλή συναστρία φαίνεται νά’ρχεται με την καίρια χρονικά συνάθροιση ικανών παραγωγών, σε όλες σχεδόν τις ΠΟΠ περιοχές που καλλιεργείται.
Λένε ότι η ευκαιρία ισχύει, μόνο αν την καταλάβεις σαν τέτοια την ώρα που περνάει μπροστά σου. Οι Ναουσσαίοι παραγωγοί δείχνουν να έχουν συναίσθηση αυτού που συμβαίνει (τουλάχιστον ένα μέρος από αυτούς), θέλοντας να κεφαλαιοποιήσουν σωστά το προϊόν τους, με τη λέξη κλειδί σε κάθε περίπτωση, να είναι η συνεννόηση.
Το να τιθασεύσεις την ανήσυχη φύση του Ξινόμαυρου, δεν είναι δα και το πιό ευκολο πράγμα.
Η συνέπεια με την οποία το κάνει ο Καρυδάς, σίγουρα τον χαρακτηρίζει.
Κάτι άλλο το οποίο κάνει, είναι να μην φαίνονται οι τανίνες σαν οχυρωματικό έργο.
Ευθυγραμμισμένος και αυτός στην τάση που μας έδειξαν οι νεώτεροι παραγωγοί, αποκαλύπτοντας ίσως την αληθινή φύση του. Ότι δηλαδή το φρούτο τις ποικιλίας δεν είναι αυτό που γνωρίζαμε, όταν οι παλαιότερες γενιές θεωρούσαν καλή ιδέα να κάνουν κρασί με αποδόσεις που ξεπερνούσαν πολλές φορές τα 1500 κιλά ανά στρέμμα. Ήτοι, η ντομάτα και η ελιά, ναι μεν υπάρχουν σαν οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, αλλά εμφανίζονται σε πιό ώριμη φάση της ζωής του κρασιού.
ΠΟΠ Νάουσσα, Γάστρα Ναούσσης, Ημαθία, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Φρούτο και πάλι φρούτο, κόκκινο και πιό σκούρο, στη μορφη της αγριοφράουλας και του κερασιού, κάνουν την σεληνιασμένη οξύτητα να δείχει πιό συμμετρική στο στόμα, μαζεύοντας συγχρόνως το βάρος του σώματος, μαζί με φυτικά και βοτανικά-βλαστικά στοιχεία, ίσως λιγο κύμινο, στο γεμάτο βάθος κρασί του.
Προηγήθηκε μιά πολιτισμένη, γοητευτικά φρουτώδης μύτη, που είχε επιπρόσθετα μπλε ανθάκια και framboise, καταλήγοντας στην επίμονη επίγευση, χρωματισμένη με λευκό κεράσι, σχοινόπρασο και πασπαλισμένη με λίγη σκόνη κιμμωλίας.
Κρατάει όσα πρέπει παραδοσιακά στοιχεία, μέσα σ’αυτά και το μέτριο ρουμπινί χρώμα, αλλά δείχνει να κατανοεί την ανάγκη γιά εξέλιξη των πραγμάτων.
Κλειστό και ελαφρώς πιό συγκρατημένο από άλλες 11άρες Νάουσσες και με την πολυπλοκότητα ακόμα αλυσοδεμένη. Όχι γιά πολύ…
Και κατσικάκι και αρνάκι και όλη την φάρμα. Μα κάτι με σπρώχνει προς την γειτονική Ιταλική μπότα: Cinghiale al Ginepro, αγριογούρουνο με κεδρόμηλα. Παναγία μου!
