Ποδηγέτης κι’αλχημιστής του.
Χειριστής του παλαιόθεν, κι’αγλαός ρυθμιστής των ισορροπιών του.
Που του βρήκε τα μέτρα. Που του βρήκε τα χώματα.
Και που του βρήκε μιά γωνιά στην Αρκαδία, δικιά του νά’ναι, σ’εκείνο ν’ανήκει.
ΠΓΕ Αρκαδία, Ριζές Αρκαδίας, Πελοπόννησος
Merlot
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί.
Μύτη κλασάτη, συγκρατώντας την πληθωρικότητα και αφήνοντας την νιότη της απερίσπαστα.
Γλυκό μπαχαρώδες περιβάλλον και σε καλό φόντο το βαρέλι, με υφέρπουσα ανθικότητα περισσότερο ροδόχροων πετάλων, τα κόκκινα φρούτα επιβάλλονται των μαύρων. Υπάρχει μιά φειδωλή νύξη βοτάνων, καθόλου ευκρινής ακόμα, ενώ χωμάτινα στοιχεία προσπαθούν να ανελκυθούν.
Ήδη με σοβαρή ροπή πολυπλοκότητας στο στόμα.
Γλυκά, τρυφερά, νόστιμα μπαχάρια, και το βαρέλι δουλεύτηκε έτσι όπως έπρεπε.
Κατατροπωτική διάθεση των κόκκινων κερασιών, βατόμουρων και βύσσινων, έναντι του υποδεέστερου στην εντύπωση μαύρου δαμάσκηνου. Αγκαλιάζονται από ήπιο ανθικό πέπλο ρόδων κι’ενώ πηλώδης ορυκτότητα δίνει όλο και πιό ευάρεστα ποιοτικές νύξεις στον γεμάτο όγκο. Διαμορφωτική υψηλή οξύτητα ορεινού στίγματος, βοηθά τις ισχυρές τανίνες να ακουστούν πιό διαχειρίσιμες, το αλκοόλ των 14,5% έχει συμμετοχή στο πλάσιμο του οίνου, βοτανικότητα γίνεται όλο και πιό αντιληπτή.
Μακρά, πολύ μακρά, μπαχαρένια επίγευση, με έλαφρώς γλυκιά στυπτικότητα, αλλά το αλκοόλ σημαντικά επιδραστικό, να ρέει μαζί με πολύ ορυκτό πηλώδους εκφοράς και βοτανικούς προσδιορισμούς.
Προβατίνα κοκκινιστή με χοντρό μακαρόνι και κατσικίσια ξερή μυζήθρα, καπρικό με λεμονόφυλλα, κρασάτος κόκκορας με γιουφκάδες, μοσχάρι καπαμά.
