Ντόμπρος χορευτικός βηματισμός.
Τα σπάργανα του τόπου δονούνται. Τα μέσα της Γης συγκίνηση νιώθουν.
Εκκολαπτήριον ομορφιάς.
Ερμάριον αλληλέλκυσης.
Κόμβος συνεργατικής εστίας.
Άξονας σύγκλισης συμπεριφορών, συνταύτισης αξιακών ροπών, συνταιριάσματος παρεπιδημούντων γενεών που βρήκαν σημείο μονιμότητας.
Ξινόμαυρο και Μοσχόμαυρο.
Τόσο διαφορετικά, τόσο ίδια.
Πόσο η δεκαοχτάμηνη ώσμωσις των ιδεών τους. Πόσο ο κοινός τόπος τους. Πόσο το Μακεδονίτικο σπέρμα τους.
Πόσο.
ΠΓΕ Κοζάνη, Μελίσσια Κοζάνης, Μακεδονία
Ξινόμαυρο 50%, Μοσχόμαυρο 50%
Μέτριο ρουμπινί με αφανείς γκρενά ιριδισμούς.
Ατενούς βάθους, και μεγάλης ποιότητας και κλάσης οσφρητική εμπειρία χωνεμένου οίνου με ευέλικτες οξειδωτικές νότες.
Αρκεί να μην πρόσκεισαι αναφανδόν στην καθαρότητα. Φτάνει να μην σηκώνεις την δάδα του αμόλυντου.
Πυρήνας κερασιών και σμέουρων, βαθύς. Γύρω αποξηραμένα ρόδα. Γύρω ευρηματική βοτανική πρόσφυση.
Γλυκά μπαχάρια με ποιότητα. Και γύρω, κόντεμα ζωικό, δερματικό. Και από κοντά γη, ξερόφυλλα, μπασμάς, μαύρο τσάι, αποξηραμένα μανιτάρια.
Σχεδόν αρτιότητα στο στόμα, σε υψηλό ισορροπιστικό εγχείρημα οι αντίρροπες φαινομενικά, θεσπέσιες στο κούμπωμά τους, έννοιες του ρουστίκ και της λεπτότητας.
Μέτριος όγκος, υψηλή, σοβαρή οξύτητα, το φρούτο χτυπάει με σφυγμό, με παλμό ζωικό, δερματικό, ανθικό, γήινο και βοτανικό, με τις ορυκτές του φλέβες βαθιές, το σκαπιτσάρισμα Ηπειρώτη τεχνίτη στο τανικό πελέκημα.
Μακρά, μακρά επίγευση.
Ορυκτά παλλόμενη, χύνονται τα αρώματα το ένα μέσα στο άλλο. Που φεύγουν. Που ξανάρχονται.
Φάσσα κρασάτη με δενδρολίβανο, φασκόμηλο, μπέικον και κάππαρη.
Μπεκάτσα κοκκινιστή με λινγκουίνι και σέλινο, δάφνη, κοκκάρι, μπαχάρι και κανέλα.
Αυτά.
