Ευτυχώς το βιδιανό μένει προς το παρόν στα πάτρια εδάφη, δίνοντας στίγμα εντοπιότητας και δεν έχει την δώσε-και-μένα-μπάρμπα ξέφρενη πανελλαδικά πορεία της μαλαγουζιάς, με ό,τι κακό ή καλό συνεπάγεται αυτό.
ΠΓΕ Κρήτη, Αλάγνι Ηρακλείου, Κρήτη
Βιδιανό
Λαμπερό χρυσαφί στην όψη και η αρχικώς συγκρατημένη μύτη, την δεύτερη μέρα δέχεται την έντονη βερυκοκένια επίδραση.
Κίτρινο μήλο, αποξηραμένα βότανα, ώριμα λευκόσαρκα, άνθη πορτοκαλιάς, ώριμο μανταρίνι και βανιλάτες νότες, πατάνε σταθερά στη μύτη.
Όχι αδιάφορο στο στόμα, με την οξύτητα να προσπαθεί να κατευνάσει το βαρέλι που ακούγεται κάπως περισσότερο.
Βερυκοκκένιο φρούτο και spicy διάθεση που τσιμπάει αρκετά, αποξηραμένα βότανα, πολύ μικρή υπόνοια ορυκτού, αλλά κάπως κοίλο στο μέσο ουρανίσκο, γιά να βρεί σφυγμό στην επίγευση που δεν μένει ήσυχη γιά καλό χρόνο, αλλά το τσούξιμο μένει.
Δεν φτάνει τα standards του ομόσταυλου Ιππόδρομου και δεν είναι αρκετά διασκεδαστικό, εκτός αν συμπράξει με φαγητό, οπότε και το έντονο βαρέλι αδρανοποιείται.
Λιπαρά ψάρια, κοτόπουλο με κάρυ, χοιρινό με πικάντικες σάλτσες και γενικά το πικάντικο στοιχείο δείχνει να του πηγαίνει, αν κρίνω από τις τσουχτερές μπαχωβίτικες πιπεριές που δεν έδειξε να ενοχλείται ιδιαίτερα.
