Στην μετανηπιακή περίοδο ανάπτυξης του Ελληνικού κρασιού, εκεί όπου πειραματισμοί ακραίοι ήταν κι’αυτοί μέσα στις διάφορες φόρμες αναζήτησης, το βαρέλι και οι τρόποι καψίματός του, ήταν σε περίοπτη θέση.
Ο τρόπος που οι παλαιές οινοπαραγωγικές χώρες δημιουργούσαν το περιβάλλον εκείνο που το κρασί αναπαυόμενο, θα εισερχόταν στην διαδικασία ωρίμανσης, έδειχνε να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιά τους πρωτοπόρους του εδώ ανακινηθέντος ρεύματος ανασύνταξης των οινινών πραγμάτων.
Οι 24 μήνες βαρέλι δεν ήταν κάτι ανήκουστο, ούτε τότε, ούτε τώρα, αφού οι παραδοσιακές εγχώριες περιοχές παραγωγής κρασιού, χρησιμοποιούσαν κατά κόρον βαρέλια, συνήθως μεγάλης χωρητικότητας και κυρίως γιά αποθήκευση, παρά γιά ωρίμανση και όχι βέβαια από βελανιδιά κεντροευρωπαϊκής προέλευσης, με την καστανιά πολλές φορές να αναλαμβάνει τον ρόλο αυτόν.
Η εισαγωγή όμως δρύϊνων βαρελιών και μάλιστα με συγκεκριμένη παραγγελία έντασης καψίματος από κάποιον εξειδικευμένο Tonneliere, είχε μόλις μερικά χρόνια, μετά την πρώιμη δεκαετία του ’70, που γνώριζε άνθηση.
Οίνος Επιτραπέζιος Ερυθρός Ξηρός, Αταλάντη, Στερεά Ελλαδα
Cabernet Sauvignon
Ανοιχτό προς μέτριο διαπερατό ρουμπινί.
Καπνίας όντως.
Καπνός, πολλά μπαχάρια, μαυροπίπερο, καφές και espresso, δεν δίνουν προβάδισμα στο φρούτο που μοιάζει κερασένιο και cranberry, χρειάζοντας προσπάθεια γιά να το ξεχωρίσεις.
Καλύτερα τα πράγματα στον ουρανίσκο, όπου το φρούτο δίνεται πιό γλυκό, με φραουλένιο αχνό άγγιγμα, να είναι διακριτό μέσα από τον καπνό και τα μπαχάρια.
Σημαντικό ρόλο παίζει και η οξύτητα που βρίσκεται σε καλά επίπεδα και οι απαλές τανίνες, που δεν έχουν παραιτηθεί όμως.
Σωστά απλωμένο, δίνει την αίσθηση του γεμάτου.
Η επίγευση καλή, με το βαρέλι να είναι αισθητό με τα καπνιστά στοιχεία, ελαφρά πίκρα και σανό που δείχνει την τάση προς οξείδωση.
Σαφώς όχι στην πρώτη του νιότη, αλλά δείχνει τριτογενές ενδιαφέρον, μέσα στις ικμάδες ζωής που παρουσιάζει.
Κόκκορας με χυλοπίτες, σουτζουκάκια Σμυρνέϊκα, μπαχαρένιες δημιουργίες με κιμά.
