Η μοναχική αριστεία του σκεβρωμένου πληβείου.
Πεσών σε μιά εξ αρχής χαμένη μάχη. Εκεί όπου η καταβολή του χρόνου όμως, ήρθε με τους όρους του.
Ακόμα κι’όταν του φόρτωσαν μεγάλο βάρος στους ώμους. Έστω κι’αν το μπαντάρισμα που του έδωσαν γιά ν’αντέξει, ήταν τελείως ξένο γι’αυτόν.
Το μακρινό 1997, είναι μιά πυξίδα συμπεριφορών γιά μιά ποικιλία που δεν της χαρίστηκε τίποτα ποτέ, και μία συλλογιστική επαναπροσδιορισμού των κακώς κειμένων, γιά όλα τα σταφύλια που νομίζουμε πως ξέρουμε.
Τοπικός Οίνος Στερεάς Ελλάδος, Αταλάντη, Στερεά Ελλάδα
Ροδίτης
Ανοιχτό κεχριμπαρί με πορτοκαλί ανταύγειες.
Η οξείδωση αγγίζει σφοδρά στην μύτη, που όμως, ό,τι παίρνει από το κρασί με όρους διαβλητότητας και βιβλιογραφικής καθαρότητας, το δίνει πίσω σε πολύπλοκο μπαχαράτο στήσιμο που έλκει -ακόμα- πολύ βαρέλι, αποξηραμένα κίτρινα και πορτοκαλί φρούτα και άνθη, σκουρόχρωμα μέλια, με ξηροκαρπάτο καπλάντισμα στο πολύ γήινο, μανιταρένιο και δερματικό περιβάλλον, όπου ο αποξηραμένος βοτανικός παράγων δείχνει να άρχει.
Ο ασθενής έχει γαστρονομικό σφυγμό στον ουρανίσκο, με χλιαρή ένταση, όπου η αειθαλής οξύτητα ακόμα σπρώχνει ασθμαίνοντα εσπεριδοειδή γερασμένα σημεία να φτάσουν στο κέντρο του μέτριου, φαινολικού όγκου, βρίσκοντας ελαφρώς bitter αποξηραμένη βοτανική έκφραση.
Το ορυκτό σεγοντάρει τα πολύ ισχνά σημάδια της όποιας προαναφερθείσας φρεσκάδας, που βέβαια υποκύπτει στον πλήρη οξειδωτισμό του οίνου, πλασάροντας τα αντίστοιχα αρώματα της μύτης με πειστικό τρόπο.
Παρασπονδία της επίγευσης, που εμφανίζεται κοντή και φαινολική, με bitter σημεία και με το θειώδες να κεντάει λες και προσετέθη εκ νέου.
Ριζότο με αποξηραμένα μανιτάρια και ξερά ροδάκινα, μύδια γκρατινέ, τηγανητός μπάτζος με σουσάμι, αρμυρά κέικ με τυριά, τερίνα πατάτας με μπέικον.
