Σίριδος ειμί.
Σίριδος έστιν ότε.
Και τώρα όμως. Και στο παρόν της πόλης, της περιοχής, της ευρύτερης επικράτειας, το Λημνιό υπήρξε σημαντικό και συνεχίζει να είναι τέτοιο, εκεί όπου όλες τους λειτουργούν σαν αντανακλαστική κοιτίδα, εκείνης της αρχέγονης του ομώνυμου νησιού του Βορείου Αιγαίου.
Το ότι πλείστες όσες περιοχές ασχολούνται με την καλλιέργειά του, έχουν σε υψηλή εκτίμηση -και μαζί τους πολύς κόσμος- τις επιδόσεις του κυρίως στην ερυθρή οινοποίηση, και σχεδόν καθόλου στην ροζέ, ασφαλώς είναι μιά παράλειψη.
Στους παραδιπλανούς Άμπελους, φροντίσαν να εμπλουτίσουν το οινοποιητικό ιστορικό της ποικιλίας με κάτι που σίγουρα θα έπρεπε να απασχολεί περισσότερους.
ΠΓΕ Σέρρες, Άμπελοι Σερρών, Μακεδονία
Λημνιό
Βαθύ σωμόν-πορτοκαλί.
Ώριμη, πλούσια μπαχαρώδης μύτη με ανθικές προεξοχές και υποβόσκοντα, αφανή βοτανικά στοιχεία, λικέρ κουμ-κουάτ, και με έναν σφύζοντα από ζωή πυρήνα ημιώριμων κόκκινων φρούτων, όπου η κάποια ορυκτή διάθεση έρχεται με την αίσθηση μαραμαρόσκονης.
Ώριμο και στο σχετικά γεμάτο στόμα, με το λιπαρό μπαχαρένιο και ανθικό ημιώριμο κόκκινο αλλά και πορτοκαλί πυρηνόκαρπο φρούτο, να υποστηρίζεται από διακριτό γλυκερολικό πλαίσιο, τέτοιο, που θα καθιστούσε την ύπαρξη ενεργητικής οξύτητας αναγκαία, κάτι που δεν συμβαίνει εδώ.
Παρόλη την κάτω από μέτριας έντασής της δύναμη όμως, το σύνολο παρουσιάζει νοστιμιά και έκφραση φρούτου που αντιπαραβάλεται στην ελαφρά πλαδαρότητα, δίνοντας συνάμα και λικερένιους τόνους, μαζί με τους πολύ υπόγεια πλέον βοτανικούς.
Μέτρια ανθική επίγευση, αρκετά μπαχαρένια, με ελαφρά πιό αναφαίνουσα την βοτανική/φυτική στίξη, όπου αμυδρά ορυκτά σημάδια ζωτικότητας δίνουν μάχη με το έτοιμο να διαφανεί στοιχείο των ξερών χόρτων.
Η ευκρινής αναγραφή της εσοδείας, είναι απαραίτητη γιά έναν ΠΓΕ Οίνο.
Λαδερά του καλοκαιριού, στραπατσάδα, ριζότο θαλασσινών με κόκκινη σάλτσα, κοκκινιστές γαρίδες με ούζο.
