Μιά μυγδαλιά γιά το σταφύλι των δύο όχθεων.
Μιά αμυγδαλιά γιά να το βοηθήσει ν’ανθίζει εκεί στα ψηλά.
Που δυσκολεύεται όταν αφήνει τα πεδινά, μα όταν ριζώσει στα βουνά, αλλιώτικα κοιτάει.
Ένα ορεσίβιο Merlot, με χαλκέντερη προσωπικότητα και σκληραγωγημένες αντιδράσεις, το παιδί της Κρανιάς δεν είναι γιά τα εύκολα.
ΠΓΕ Κρανιά, Κρανιά, Λάρισα, Θεσσαλία
Merlot
Βαθύ αδιάτρητο ρουμπινί.
Σικάτη μύτη με αρκετό μαύρο τσάι και φύλλα φλαμουριού, αλλά και πάμπολλα μπαχάρια που επενδύουν τον στιβαρό πυρήνα του φραγκοστάφυλου και μαυροκέρασου, όπου ακόμα και εκεί ο μπαχαρένιος εμποτισμός είναι εντυπωσιακός, έχοντας μιά νότα από βερνίκι και μιά αχνή, ίσα αντιληπτή ικμάδα στιλβωμένου δέρματος, και με μιά επίσης χαμηλής ανάγνωσης ορυκτή, σιδηρούχα οσμή.
Σίγουρα συγκροτημένο και αρκετά καλιμπραρισμένο στον εύγευστο, σφιχτό ουρανίσκο, με την πάνω σκάλα της οξύτητας να λογίζεται ισορροπημένη και ενσωματωμένη, κάπως περίπου όπως και οι πανίσχυρες παχιές τανίνες, στον μέτριο και λίγο παραπάνω όγκο, που δεν φτάνει τον γεμάτο παρά μόνο στις παρυφές του.
Μεγάλη ιδιομορφία παίζει στο φρούτο, που μπαχαράτο και τσαγένιο καθώς είναι, εκφέρει εαυτόν με κόκκινα κεράσια και λιγότερο στο σημείο του φραγκοστάφυλου, πάντα κόκκινα. Ελαφρά ορυκτή σήμανση και βερνικένιο στίγμα, όπου μετά από ένα μεσοδιάστημα πολύ ισχυρού στυπτικού κύματος, και περνώντας μέσα από σοκολάτα, καταλήγουν σε μιά εκπληκτικής διαπίστωσης γλύκα από συμπυκνωμένο σιρόπι σμέουρου, που διαρκεί στην επίγευση γιά ένα μπαχαράτο και αλκοολικό τρίλεπτο, ίσως και παραπάνω.
Δυνατές, ζουμερές κοπές από βοδινό στην σχάρα με αιμάτινο ψήσιμο, βοδινό ραγού με κοκκινιστές χυλοπίτες, κατσικάκι με σάλτσα κερασιού, σκληρά κίτρινα τυριά.
