Η έφεση. Η αναίρεση. Η υφαρπαγή.
Η απόφαση που αμφιταλαντεύεται μεταξύ αυτών.
Του αν είναι τυπικό της περιοχής – Με νοιάζει.
Του αν φέρει αμιγώς ή μερικώς τα χαρακτηριστικά της ποικιλίας – Το παίζω.
Του αν, εν τέλει, είναι νόστιμο, καλοφτιαγμένο – Το παίρνω.
Στο ζύγι όλα.
Γιά κάτι που δεν είναι απολύτως ενδεικτικό, και της περιοχής, αλλά και του σταφυλιού, αλλά δείχνει ότι μου κάνει την δουλειά μου, με τον τελικό εντολοδότη κρίσης, αυτόν της απόλαυσης, να γέρνει την πλάστιγγα ή και όχι.
ΠΟΠ Αμύνταιον, Φλώρινα, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Μέτριο ρουμπινί, πιό ανοιχτόχρωμο από άλλες χρονιές.
Πολύ επιθυμητή, γλυκιά μύτη ζαχαρωμένης φράουλας, κόκκινων φρούτων του δάσους, cherry liqueur, με πυκνό ανθικό περιτύλιγμα ρόδων και μικρής υποψίας λεβάντας, γλυκών καφέ μπαχαριών, και με σχεδόν εν κρυπτώ, βοτανικής νύξης.
Η ετυμηγορία στο στόμα.
Ισορροπημένο, στρογγυλό, τορναρισμένο ή και ψαλιδισμένο.
Κεράσια, κράνα, βατόμουρα, όλα κόκκινων χρωματισμών, με ελαφρά διαφυγόν το ανθικό στοιχείο έναντι του έντονου της μύτης, με την αντιστροφή να αφορά και το φυτικό στοιχείο, όντας πιό διακριτό και πιό πράσινο, στον μέτριο προς γεμάτο όγκο του σώματος.
Ο τελευταίος, θα ήταν υπό προϋποθέσεις αρκετά γεμάτος, αν δεν αναλάμβαναν η υψηλή οξύτητα και οι πολύ καλής διαγωγής, γιά τα δεδομένα της ποικιλίας, υπόγεια ισχυρές τανίνες, να τον ρίξουν πιό κάτω.
Γλυκά μπαχάρια στο πλάνο, με το ωραίο στοιχείο του ορυκτού να δίνει στίξεις ανάλαφρης υπόστασης.
Καλή σε μάκρος, ελαφρά πάνω από μέτρια επίγευση, ορυκτή, με πράσινους φυτικούς τόνους πιό επιδραστικούς, και το σκαλωματάκι στις τανίνες να επιβάλλει λίγο χρόνο ακόμα.
Αρνάκι φρικασέ, Manicotti με κιμά και σπανάκι, tagliatelle με μοσχαρίσιο ραγού, σέλινο, κάππαρη και ελιές με κόκκινη σάλτσα, χοιρινό με τσιγαριστά χόρτα.
