Αγανά χνάρια, βήματα βουβά.
Περπατώντας σιγανά στα ξερόχορτα.
Είν’το γιατάκι παλιό, σεισμένο απ΄τους καιρούς.
Κι είν’η άσπρη πέτρα κάτου, σαθρή, τρεμάμενη, δεν βοηθάει στο διάβα.
ΠΟΠ Αμύνταιον, Αμύνταιο Φλωρίνης, Μακεδονία
Ξινόμαυρο
Ανοιχτό ρουμπινί, πλήρως διαπερατό.
Ντελικάτη, εύθραυστη μύτη, αμιγώς κόκκινου προσδιορισμού. Τα ηδύποτα προκρίνονται ως κύριοι εκφραστές, με lingonberry liqueur και λικέρ ιβίσκου, γιά το καρπικό και ανθικό περιεχόμενο. Κεράσια, βατόμουρα στην νωπή διάσταση, ερυθρά αγριολούλουδα, καλά κρυμμένοι φυτικοί και βοτανικοί τόνοι που δεν αποδρούν. Κομψά γλυκά μπαχάρια στο βαρέλι που δίνει σεμινάριο αφάνειας, μόκα, κακαόσκονη, καφές Βιεννουά γιά κάποια αθόρυβα λακτικά σημεία.
Κρασί κρυπτικών εντάσεων στον ουρανίσκο, εκτονώνει τις εκρήξεις του σε θαλάμους εσωτερικής καύσεως, μην αφήνοντάς τες να γίνουν αντιληπτές πασίδηλα. Ελαφρύς προς μέτριος όγκος, τριζάτο ορυκτό, φωτεινή οξύτητα που ανοίγει το πεδίο προς πιό φρέσκα και ανάλαφρα μονοπάτια, προσθέτοντας blood orange στους υψηλούς της τόνους. Το ανθικό φρούτο με τις λικερένιες νύξεις δίνεται προσεκτικά, μελετημένα, πιό πολύ σαν ολότητα παρά με λεπτομερειακό επιμερισμό, και μιλάμε με σιγουριά γιά κάτι βαθιά νόστιμο, πλην συγκρατημένο και χωρίς την προαλειφόμενη σφοδρότητα ενός αδρού πρωτογονισμού, σχεδόν επιστημονικά τακτοποιημένο. Συνέχεια στο ωραίο βαρέλι που δίνει το γλυκό μπαχαράτο του άφημα σωστά, όπως και οι πλήρως ενσωματωμένες φυτικές και βοτανικές πτυχές που αναλώνονται στην ξινή συνεισφορά τους, οι τανίνες λείες, καλοδουλεμένες χωρίς σκάλωμα, παρέχουν μέτρια αίσθηση ύψους, ψευδορκώντας.
Μακρά, εντυπωσιακή επίγευση. Το ασβεστολιθικό ορυκτό νιώθεται, η αμφιταλάντευση ανάμεσα στο γλυκόξινο και στο ξινό δίνει έκτακτα αποτελέσματα στο ανθικό φρούτο με την ερυθρά εσπεριδοειδή διαβάθμιση ενώ τα φυτικά του μένουν κατεσταλμένα, γλυκά μπαχάρια και μόκα διαφημίζουν το φίνο βαρέλι. Θερμή στο τέλος από το αλκοόλ που ακούγεται, το θειώδες γαζώνει.
Τα έχει όλα και δεν έχει τίποτα.
Ένα κρασί που θα ήθελε να είναι ένα Premier Cru από βόρειες Βουργουνδέζικες περιοχές, αλλά δεν είναι.
Ένα κρασί που θα ήθελε να είναι γνήσιο Ξινόμαυρο, αλλά αποτυγχάνει να πείσει, κι εγώ, που θα ήθελα να πάω σε έναν φασματογράφο γιά να μάθω να σωφρονίζομαι.
Το πάω με χίλια γιά θάλασσα μεριά, όπου η ραφινάτη φύση του θα αναδειχθει με αστακομακαρονάδα, σκορπίνα γιουβέτσι, ριζότο με καραβίδες και ντοματίνια, ροφό με καρότα, ντομάτα και φασολάκια στον φούρνο. Ένα ωραίο πείραγμα στον κιμά που θα τον κάνει αρνίσιο (έχουμε πάντα φίλο τον κρεοπώλη), με λαζανάκι και καπνιστή sriracha θα τον κάνει μούρλια. Και μετά αν θέλετε, πάει με όλα τα ψητά και bbq, ακόμα και με ρόστο με πατάτες και gravy sauce.
