Ανάπλωρα. Μεταστροφή.
Με πάλη και κόπο κι’αγκομαχητό.
Να βρούν το φως το λιόχαρο από τ’ανάθεμα του σκότους.
Να πεταχτούν μες την πυρά τα εγχειρίδια κι’οινοποιητικές Αρκάνες, να γίνει το σφάλμα νόστιμο, να γίν’το λάθος πρέπον.
Να ξεπατικωθεί ο αρχαϊκός ο θησαυρός, τα λιόδαρτα τα πρέμνα, τα σταφύλια τ’άγνωστα.
Να λιμνάσει ο κανόνας γιά τα καθαρά τα πρέπια, να μείνει στις σχολές, στα κιτάπια, στις γραφές.
Αυτό που γιά στρεβλό διδάσκουν συ να το ξεκάμεις, να του δώσεις φορεσιά συ που θέλεις, συ να γροικάς τα χούγια του, συ να το κανακέψεις. Και στα κατοπινά, συ νά’σαι ο μάστορας, να σε λογίζουν τέτοιο, που και της επιστημονοσύνης τα γραφτά εσέ να καταδείχνουν, που λίγα απ’τα πολλά να φτιάς και πιό πολλά να είναι.
Λευκός Ξηρός Οίνος, Κούτελα, Μύκονος, Κύκλάδες
Σερφιώτικο, Μονεμβασιά, Καλαμαρκούδα
Μέτριο χρυσαφί.
Μύτη με πολύ ιδιαίτερα στοιχεία, εκκεντρική και γεμάτη χαρακτήρα.
Κίτρινα φρούτα και λουλούδια, αρκετά spicy με έκδηλα μπαχάρια, βουτυρώδης, με όμορφα ενσωματωμένα τα οξειδωτικά αρώματα :
Με κυριότερο χαρακτηριστικό το έντονο τυρένιο στοιχείο, θα μπορούσε να διδαχθεί σαν σφάλμα, αν δεν επιδιωκόταν επί τούτω, μέσω της ανοιχτής οινοποίησης. Εδώ φαίνεται ότι έχει να κάνει και με τον γηγενή παράγοντα των ζυμών.
Νόστιμο, πικάντικο και σκανδαλιάρικο σχεδόν στο στόμα, με συγκρατημένα γεμάτη αίσθηση, ενώ η οξειδωτική σπουδή άριστα εκφράζεται σαν στοιχείο της πολυπλοκότητας. Κίτρινα πλούσια φρούτα, ήπια βανιλάτη αίσθηση, από μιά βανίλια που θα έλεγε κανείς πως ωρίμασε και χώνεψε με τα χρόνια, από το πεντάμηνο batonnage στο Hermitage-Troncais ξύλο, εξαιρετικά spicy επίδραση και αρώματα βύνης και βουτύρου, χωρίς το σώμα να δείχνει λιγδιάρικο. Η χαμηλούτσικη οξύτητα δεν το κάνει πλαδαρό, αφού ο πικάντικος μπαχαρένιος παράγοντας και τα ορυκτά τσιμπηματάκια φροντίζουν να ανανεώνουν της αίσθηση φρεσκάδας.
Χωρίς καμιά σταθεροποίηση και φιλτράρισμα.
Η επίγευση μακρά, ξηροκαρπάτη και piquant, ορυκτή με αρκετές φαινόλες.
Λιπαρά ψάρια, μαλακά κίτρινα τυριά, κοτόπουλο με κάρυ, χοιρινή τηγανιά με μουστάρδα.
