Είναι καταλυτικά μονοδρομική, αφόρητα αναγκαία, η προσμονή των προσδοκιών του να πραγματωθεί πάραυτα.
Είναι αναγκαιότητα, η κατάφωρα άδικη απομόνωσή του, να πάψει, να λάβει τέλος, να περάσει στο παρελθόν.
Ένας σεντουκιασμένος, θαμπός από την πατίνα της λήθης, θησαυρός, να χαντακώνεται από άτολμη διάθεση.
Να μένει εκεί, σε ορεινά χνάρια, σε βουνίσια υψίπεδα, ανέγγιχτος, να είναι εκεί και να μην είναι.
Να τρυγάνε του καρπούς του λίγοι, πολύ λίγοι, να τον γνωρίζουν κι άλλοι τόσοι λίγοι, να ρημάζει στα αζήτητα.
Αν υπάρχει Νότιο αντίβαρο στην αέρινη, αβάσταχτα κομψή σημειολογία του Λίγηρα, είναι αυτό.
Το μεγάλο ποτάμι ιχνογραφεί τον ορισμό της φινέτσας, με άλλο τρόπο από τον Βουργουνδό αφέντη. Τα Cabernet Franc από το Saumur-Champigny και τα Chinon, Bourgueil, ακόμα και από τα πολύ λιγότερο γνωστά Anjou-Villages, επιδεικνύουν κρυστάλλινη ελαφράδα που δύσκολα άλλη περιοχή μπορεί να αντιπαραθέσει. Κι όμως..
Το Βλάχικο είναι σαν το βουκολικό υφαντό της ετικέττας.
Λεπτεπίλεπτο, αραχνοΰφαντο, πολύχρωμο, θέλει προσοχή, θέλει δουλειά, θέλει αφοσίωση. Δεν βάφει πολύ, δεν ανεβάζει βαθμούς, η οξύτητά του, τού δίνει ανύψωση, τα αρώματά του πραγματεύονται το μεθυστικό φάσμα της φινέτσας.
ΠΓΕ Ιωάννινα, Ζίτσα, Ιωάννινα, Ήπειρος
Βλάχικο, Μπεκάρι
Μέτριο διαπερατό ρουμπινί.
Η υπόνοια του Brett, εγκολπώνεται στη ευρεία περιφέρεια της πολυπλοκότητας. Δεν πιστώνεται στην ποικιλία, αποτελεί ακούσιο και εξ αντανακλάσεως οινοποιητικό πρόθεμα, τόσο επιθυμητά καταλύοντας την βαρετή τελειότητα. Δεν μπορεί να ανασχέσει τον λεπτοφυή ανθικό άνεμο που πνέει μεθυστικά. Πασχαλιές, λεβάντα, λουλάκι, επενδύουν τον μικρόρωγο δασικό πυρήνα κόκκινων και ελάχιστων σκουρόχρωμων φρούτων. Πλαισίωση από ήπια γλυκά μπαχάρια και υποψία μαύρου ορυκτού ίχνους εντείνουν την εξαίσια γοητεία.
Ο ουρανίσκος συμφορείται από αντικρουόμενες μνήμες, από την δυσανάγνωση υγρού ή αέρινου στοιχείου.
Γιά μιά στιγμή ο όγκος ακουμπά το μέτριο, γιά μιά στιγμή χάνεται στο πιό ελαφρό, η οξύτητα παραδίδει συνεχείς ηλεκτρικές εκκενώσεις, οι τανίνες προδίδουν την αντίληψη, υπάρχουν σταθερά εκεί που τις χάνει.
Καταπληκτική, αυτοαναφορική στην κομψότητα, έκφραση γλυκόξινου κόκκινου φρούτου, που το ανεβάζει πάτωμα η οξύτητα, ανθική αίσθηση διώχνει την υποβόσκουσα ζωϊκότητα στα εξώτερα της διαμέτρου, η ανάγνωση του ορυκτού σε ολοένα και πιό ασβεστολιθική φόρμα αυτήν την φορά, τα γλυκά Ινδικά μπαχάρια με το βαθύ πιπέρι σε απόλυτη σύζευξη, η επίγευση καταργεί σύνορα.
Το μεγάλο ποτάμι έχει αντίπαλο. Έχει δέμας, έχει άποψη. Δεν έχει χρόνο όμως, δεν έχει λαό.
Απόλυτος οίνος φαγητού. Από μοσχαρίσια κοκκινιστή σπάλα με καστανό μπασμάτι, μέχρι κυνήγι φτερωτό, αλλά και τετράποδο, ο γεμάτος φινέτσα χαρακτήρας του με υπόγειες δυνάμεις, θα το μεταμορφώσει σε παρτενέρ γιά sashimi τόνου και βλάχο με κοκκινιστές μπάμιες, σε ένα ακραίο τόλμημα.
