Με λιόκαυτο μαράζι.
Και τον δυνάστη και λυτρωτή ήλιο να τους σουρμαλάει όλους στα μεράκια του.
Άνθρωπο, αμπέλι, ζώο, πέτρα και χώμα, κάτω απ’το φλογισμένο βλέμμα του αφέντη.
Και στο δεινό αυτό, στην στενωσιά, στην δυσκολία τούτη, τον οίνο δείχνει η ζήση, όχι αποδιαλούδι, μα διαλεχτό της παιδί, χαρά γιά να γεμίσει τις καρδιές.
Στην φτώχια και την καΐλα των μεριών, ο Κυκλαδίτης ήλιος, ο φονιάς ο δαμαστής, να δρέψει καρπό να τόνε βάνει στις ψυχές, απ’την φωτιά του να τις ξεδιψάσει και το άναμμά του πιό υποφερτό να φτιάνει, να δείξει πως πονά τους έρμους τους δουλικούς, που με την πυρά ξεκάμει.
Δεν είναι η Μύκονος αυτό το πανυγύρι. Δεν είν’αυτό το ξέφρενο φρικιό. Άλλη είναι απ’αυτό, άλλη.
Ερυθρωπός Ξηρός Οίνος, Κούτελα, Μύκονος, Κυκλάδες
Κουντούρα, Μονεμβασιά, Σερφιώτικο, Μαύρη Ξερομαχαιρού
Μέτριο και κάτι σωμόν, με χάλκινες-κεραμιδί και πορτοκαλιές ανταύγειες.
Απίστευτη ιδιοσυγκρασία στην μύτη, όπου το αναγωγικό στοιχείο κατατροπώνει το οξειδωτικό, σε μιά ευκταία redox τριγμική ισορροπία.
Γη, δέρμα, βρασμένα λαχανικά, ρέβα και κουνουπίδι, προπέμπουν του μπαχαρώδους παράγοντα, ενώ οποιαδήποτε αναφορά στο φρούτο, έχει να κάνει με πορτοκαλί σαρκώδη πιπεριά, υπερώριμο λωτό και ίσως κουμ-κουάτ. Αρώματα κρεμυδόφλουδας και αλκοολικές νότες.
Υπέροχο στο στόμα, μαγευτικό μέσα στην παραξενιά που δίνουν τα οξειδοαναγωγικά αρώματα, σε έναν πλατύ ορίζοντα ουρανίσκου που είναι σχεδόν γεμάτος, επικαθήμενος σε ένα ελαφρύ αλκοολικό στρώμα ορυκτού.
Μπαχαρένιο, με αποξηραμένα άνθη και το γκροτέσκο φρούτο να δέχεται περισσότερο το αλκοολικό κάψιμο, παρά αυτό της οξύτητας που δεν αποσχολεί με ένταση στις χαμηλούτσικες θέσεις που καταλαμβάνει, με τις τανίνες να είναι εξίσου ήπιες.
Μετά τον μέσο ουρανίσκο στενεύει γιά να δώσει πολύ μακρύ σπρώξιμο στην επίγευση, με ένα συνοθύλευμα μπαχαριών, αλκοόλ, ορυκτού και ανορθόδοξων, εκπληκτικών αρωμάτων.
Απίθανο.
Εξαιρετικό με βοδινό carpaccio με φύτρες και λάδι σχοινόπρασου, ταρτάρ βουβαλιού αλλά και τόνου, κόκκινα ριζότο θαλασσινών, φασολάκια με λουκάνικο, σπετσοφάι.
