Οίκαδε.
Πηγαιμός ξανά στην μικρή πατρίδα.
Επιστροφή στο κομμάτι εκείνο γης, που η φινέτσα αναγνωρίζει ως δικό της χώμα.
Τα χάλκινα των οργανοπαιχτών δεν παίξαν γλυκό παράπονο την χρονιά του ’12, σώπασαν.
Δεν λάλησε η λεπτότητα τότε, αφέθηκαν στα σεντούκια τα ονομαστά πνευστά, σκληρό το κρασί, άχαρο.
Μα τούτη ‘δω το ’13, σκοπό που χτυπά μες την καρδιά, που ριγά η πέτσα παίζουν. Βγήκαν ξανά να σαλπίζουν στον Μακεδονίτικο αέρα, να πούνε πως εκεί που γεννά η άρουρη γη νόστο και δάκρυ, εκεί ξανά ο ήλιος μαλαματένιο θα κάνει τον καρπό, η στροφιλιά να τον πατήσει, σεπτό κρασί να βγάνει.
ΠΟΠ Γουμένισσα, Γουμένισσα, Κιλκίς, Μακεδονία
Ξινόμαυρο 70%, Νεγκόσκα 30%
Μέτριο λαμπερό ρουμπινί.
Ψευτιά δίνει η μύτη και παραπλάνηση.
Βαρέλι σε σφίξιμο σκληρό, σε πολιορκία. Και πρασινάδα μπόλικη, δύο εχθροί σε κοινό μέτωπο.
Κάπνα και καμμένο, καψαλισμένο ξύλο, πάνω από τα κόκκινα και μαύρα φρούτα του δάσους και γλυκά μπαχάρια.
Σχεδόν μόνο κάψιμο από φλόγιστρο και λίγο μετά, σε βαθιά ανάσα, βερνικένια πτητικότητα και αλκοόλ.
Και ξάφνου, ο χρόνος δίνει, ελευθερώνει και η λεβάντα πνίγει το φρούτο.
Μα δεν αρκεί.
Γιά να έρθει η πλήρωση, η Θεία Νέμεσις που σκορπίζει τα πάντα στον ουρανίσκο.
Ντόμπρα, ακίβδηλη φινέτσα, διώχνει τα καπνισμένα σύννεφα, ανοίγει την κερκόπορτα της άλωσης από το φρούτο.
Κεράσια, φραγκοστάφυλα, σμέουρα, εδραιώνουν κράτος. Ανθική, μπαχαρένια, βοτανική, γεμάτη συμμετρία αγκαλιά και ο δείκτης της ζυγαριάς κέντρο κάθεται, σε μπαλάντζο άμεμπτο να βαίνουν σπιρτόζικη οξύτητα, εξαίσιες τανίνες και τα ζουμιά απ’τα φρούτα να στάζουν και ορυκτό ασβεστολιθικό, να μην παραλείψει.
Έτοιμο.
Μόνο λίγο θυμίζει πως χρειάζεται κι’άλλο χρόνο στην μακρά επίγευση, που φέρνει το βαρέλι και τα καΐδια του ξανά στη θύμηση και τις πυραζινικές πρασινάδες, αλλά τίποτα δεν είναι, ο χρόνος θα τα γιάνει.
Κόκκορας γέρικος χωριάτικος, κοκκινιστός με χυλοπίτες, κότσι στον φούρνο, αλλά και φασιανός αν βρεθεί, με σάλτσα κρασιού και μπαχάρια. Τα παραδοσιακά αμνοερίφια της περιοχής, επουδενί δεν θα μείνουν παραπονεμένα.
