Αληθινά Κρητικές συνήθειες.
Το Κοτσιφάλι, στον τόπο που είδε το πρώτο φως.
Το Syrah, στον τόπο που αγάπησε σαν δεύτερη πατρίδα.
Το σφιχταγκάλιασμά τους σε πλείστες όσες αναλογίες, εκδοχές και μεθοδολογίες.
ΠΓΕ Ρέθυμνο, Καλή Συκιά Ρεθύμνου, Κρήτη
Κοτσιφάλι 60%, Syrah 40%
Μέτριο ρουμπινί, σχετικά διαπερατό.
Η καμένη καραμέλα και το καψάλισμα, δίνουν το πρώτο διαπιστευτήριο στην βαθιά μπαχαρώδη μύτη. Υπάρχει μιά ελαφριά μηλιτική αλδεϋδική επίδραση, και καραμελωμένο φυρίκι είναι το πιό κατάλληλο για να την αποδώσει. Πολύ έντονα φυτικά στοιχεία με λικέρ Cynar συγκαλύπτοντας τα βοτανικά ίχνη, που όμως προλαβαίνουν να εκδώσουν μενθόλη, ενόσω το θέμα ομαλοποιείται γραμμικά προς το κόκκινο. Και εκεί, μαύρα και κόκκινα κεράσια δίνονται γλασαρισμένα, ζαχαρωμένα και ιδιαζόντως ώριμα, το ίδιο συμβαίνει και με τα tayberries. Αναθυμιάσεις μαύρης νοτισμένης γης αναλαμβάνουν να αναπληρώσουν το εν ελλείψει σκούρο φρούτο, απαντάται αρκετό όμως μαύρο πιπέρι, και το δεκάμηνο βαρέλι του Syrah είναι εμφανές με ψημμένο καφέ και κουβερτούρα. Ναι, σίγουρα πολύπλοκη.
Η εν πολλοίς αγαστή συμβίωση των δύο ποικιλιών που έχει παρατηρηθεί, συμβαίνει και στο γευστικό προφίλ αυτής τής εσοδείας, σ’αυτό το κρασί. Ωραίο στον ουρανίσκο, συμμαζεμένο και σχετικά λείο, δεν διαθέτει γωνίες που να οξύνουν κάποια κατάσταση. Ζουμερός μέτριος όγκος και με σωστή επιβράβευση του όξινου στοιχείου που δίνει ανάταση με ελαφρά πάνω από μέτρια αίσθηση, ενώ το υψόμετρο των εξακοσίων μέτρων παρέχει ικανά ανωσιακά επίπεδα. Και πάλι βέβαια, και παρότι τα βαρέλια από το μέρισμα του Syrah είναι τρίτης και τέταρτης χρήσης, τα καψαλισμένα σημεία και η καμένη καραμέλα δεν παραλείπουν να γίνονται βαθιά αντιληπτά, ίσως και λίγες καρβονικές αναγωγικές νότες. Η -γλυκιά όμως- φυτικότητα εξακολουθεί να στολίζει ωραία με τα κρυφά methol στοιχεία, το φρούτο καλοβαλμένο, άριστη δουλειά στις τανίνες που από μέτριο ύψος δεν γίνονται αντιληπτές. Δεν χρησιμοποιεί τεταμένες εντασιακές συχνότητες και τρικυμιώδη έκρηξη, αλλά αυτό δεν είναι κατ’ανάγκη κακό όταν το ζουμί στρογγυλοποιείται καπάτσα, όπως εδώ.
Μέτρια επίγευση και λίγο παραπάνω σε μήκος, ακολουθώντας τον κανόνα τής αβρότητας. Ήπια ορυκτή και με πιπεράτα, μπαχαρένια και καψαλισμένα ίχνη, αποδίδει σωστά τις φυτικές και βοτανικές δοσολογίες -με ελαφριά bitter απόχρωση- που αποκαλύπτονται παραπάνω και με ενδιαφέρον εδώ.
Χωρίς προβλήματα και παραξενιές στο τραπέζι, θα ταιριάξει με πάμπολλα κρέατα στην σχάρα -ίσως και στον φούρνο-, κόκκινα και μη, και λογής λογής κίτρινα σκληρά τυριά. Κοκκινιστός κρασάτος κόκκορας με χοντρό μακαρόνι και τριμμένη παλιά γραβιέρα, όπως και φασόλια φούρνου με τρίχρωμες πιπεριές, καπνιστή σάλτσα ντομάτας με καπνιστό λουκάνικο τριλογίας κρεάτων τού Φωτιάδη, είναι δύο αξιοπρόσεκτες προτάσεις.
