Η εκδίκαση της εκκρεμότητας.
Η λεπτομερής, εκτεταμένη κρίση του τόπου της Ρομπόλας.
Το πέρασμα από το μικροσκόπιο, το ξεψάχνισμα, η εις βάθος ανάλυση του τι έχει να προσφέρει, αν είναι φερέγγυο αυτό που έχει να προσφέρει, αν τελικά αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς με αυτό.
Και επειδή ρομαντισμοί και συναισθηματισμοί δυστυχώς δεν χωράνε στο σύγχρονο εμπόριο, ποτέ δεν συνέβαινε άλλωστε, η καθημερινή απάντηση του ίδιου του κυρίως προϊόντος, είναι αφοπλιστικά καταφατική.
Χωρίς ναι μεν, αλλά, η Κεφαλονιά και το κεντρικό σύμπαν αξιολόγησης αλλά και προσφοράς της, Ρομπόλα, είναι η επιτομή του φασισμού:
Σε εξαναγκάζει να την λατρέψεις.
ΠΟΠ Ρομπόλα, Σβορωνάτα Κεφαλονιάς, Επτάνησα
Ρομπόλα
Μέτριο και πλέον λεμονί.
Ιδιαίτερη, θελκτικά αναγωγική μύτη πούδρας μπαρουτιού, όπου στα ενδότερα αποδίδει πολύπλοκα, εσπεριδοειδείς και λευκόσαρκες νύξεις με άνθη λεμονιάς και μπαχαρένια, αχνά βανιλάτα στοιχεία, ζελέ λεμονιού και lemon pie, ενώ πηγαία ορυκτή διάσταση αναβλύζει αβίαστα.
Στρογγυλό, αρκετά νόστιμο, γεμάτο στον ουρανίσκο, με το λίπος του να μπαλαντζάρεται από την οξύτητα, που παρότι όχι υψηλή, δρά υπογεια εξισορροπιστικά. Το ήπιο αναγωγικό θέμα βρίσκεται εκτός πρόδηλης ανίχνευσης, πλην όμως κάπου εκεί. Αρκετά μπαχάρια και λακτικά στοιχεία επενδύουν το ανθικό, ελαιώδες λευκόσαρκο φρούτο με τις εσπεριδοειδείς αιχμές, με σημαντική ασβεστολιθική ορυκτή γραμμή να διατρέχει, ενώ καπνικά αρώματα, λίγος νουγκάς, και άτονη ξηροκαρπάτη στίξη κλείνουν την κυρίως εντύπωση.
Πολύ καλή σε μάκρος επίγευση, μπαχαρένια, εντεταμένα ορυκτή και καπνική, βγάζοντας εκ νέου τον αναγωγικό χαρακτήρα, με λίγο πιό εύκολα εντοπίσιμο το θειώδες.
Θαλασσινά, ψάρια με απαλές λευκές σάλτσες, κοτόπουλο με μανιτάρια αλά κρεμ, sayadiyeh, πάστα με κρεμμώδεις σάλτσες.
