Κατά τας γραφάς.
Και ο χρόνος την θέλει πίσω πολύ.
Η συνταύτιση με την Μελισσέα της Ελληνικής αρχαιότητας.
Η επίρρωσή της ως τέτοια από τον Πλίνιο, στην Ρωμαϊκή εποχή.
Η πλήρης επικύρωση της μακριάς γραμμής με το απώτατο παρελθόν, όταν ρίζωσε εκ νέου και γιά πάντα στην Σπίνα.
ΠΓΕ Κρήτη, Μελέσες Ηρακλείου, Κρήτη
Μοσχάτο Σπίνας
Μέτριο λεμονί.
Βαθιά, εισχωρητική αρωματικότητα στην μύτη που αποδίδει άμεσα την γενετική αυτή παραλλαγή χωρίς να πλατειάζει. Λιβάνι στην κορφή, και έπειτα η λουΐζα επιλαμβάνεται στα πικάντικα βότανα, πιπεράτα μπαχάρια, αγιόκλημα και γιασεμί, ξύσμα μοσχολέμονου, lime curd και αχλάδι ποσέ, ανθόμελο.
Στρωτή, αρμονική αρωματική μεταπήδηση στον ουρανίσκο, και η γευστική απόδοση έρχεται αρκετά νόστιμα, χωρίς εκρηκτικές τυμπανοκρουσίες στο στόμα. Ελαφρώς λιπαρός όγκος που προσεγγίζει δειλά προς τα γεμάτα χωρίς όμως φουσκοθαλασσιά, το φρούτο δέχεται την περιποίηση της οξύτητας που τσιμπάει ένα μικρό κλικάκι άνω του μετρίου, με την σύμπνοια και αρωγή του ορυκτού πεδίου και του χαμηλού αλκοόλ. Η επιβεβαίωση του βοτανικού και μπαχαράτου δυναμικού έρχεται πάραυτα χωρίς όμως άσκοπο υπερτονισμό, ο φαινολικός ιστός που το διατρέχει διακρίνεται δίχως να προεξέχει άγαρμπα.
Μετρίου και λίγο παραπάνω μήκους επίγευση, όπου εδώ χτυπάει πιό καίρια η φαινολική κάλυψη δίνοντας ελαφρά στυπτικότητα. Ορυκτή, με καλό ισοζύγιο των πικάντικων βοτανικών και μπαχαράτων μερών, σε σχέση με το γλυκό ανθικό φρούτο.
Μαραθόπιτες, πίτες με μυρώνια και λάπατα, θαλασσινά και ψάρια πολύ ευχαρίστως, ιδίως αν σε φιλέτα λευκών ψαριών υπάρχει σάλτσα verde, κοτόπουλο με chimichurri, ζυμαρικά με pesto βασιλικού.
