Πυροκλαστικές προβολές.
Οι αντανακλάσεις της φαιάς γης.
Αλλά ελαφρόπετρα και πυρίτιο δεν ενδημούν στα ημιορεινά της Θεσσαλονίκης.
Στο Μονοπήγαδο, οι φλέβες του χαλαζία μέσα στα μαρμάρινα λιθάρια αποφασίζουν για την ορυκτή αναλαμπή, και ο πηλός επισφραγίζει την φιλοσοφική θεώρηση.
Οίνος Ερυθρός Ξηρός, Μονοπήγαδο Θεσσαλονίκης, Μακεδονία
Μαυροτράγανο
Σχεδόν βαθύ ρουμπινί, όχι απολύτως διαυγές.
Το αμάλγαμα στην μύτη είναι πολύ ωραίο. Η εμπλοκή του οξειδωτικού παράγοντα έχει αποτέλεσμα τα παραπλανητικά ως βοτανικά αρώματα από μαύρο και παλαιωμένο τσάϊ όπως και ξερά σφενδαμόφυλλα, να σχηματοποιούνται αντιληπτικά, κάπου κοντά και η μάζα από βρασμένο σπαθόχορτο. Βαθιά κόκκινο όπως και βαθιά ώριμο, το φρούτο από κεράσι καταλήγει σε maraschino, το δε βύσσινο σε παστή μορφή και κονσέρβα, κονσέρβα είναι και το δαμάσκηνο. Ζαχαρωμένα cranberries. Αυτό που ευδοκιμεί πιότερο όμως, είναι το ζαρωμένο, υπεργινωμένο δαφνοκέρασο -που δεν είναι κεράσι-, που έλκει έξτρα βοτανική πρόσφυση. Πολύ μπαχαρένια και κανελάτη, ασκεί αβίαστη ανθική επιρροή από pot pourri, ενώ η γη είναι τόσο έκδηλη που θαρρείς ότι θα γευτείς την λάσπη από τον άργιλο. Καφέδες, σοκολάτες και τα τοιαύτα, χωρίς περικοπή.
Είναι συναρπαστικά νόστιμο στο στόμα το ρημάδι, και πολύ όμορφα φινιρισμένο. Στον πολύ ζουμερό πλην όχι απολύτως γεμάτο όγκο, το ώριμο φρούτο ανθίζει υπέροχα, με την γη να είναι ο απόλυτος συμπαραστάτης και την ορυκτή διαστρωμάτωση να έρχεται βαθμηδόν και σε κύματα. Χρησιμοποιεί κυρίως το βάθος και όχι την ένταση, δείχνοντας μιά ιδιότυπη σοφία που δεν θέλει να εντυπωσιάσει με πυροτεχνήματα και εκρήξεις, αλλά να μπει στην ρίζα των πραγμάτων. Παρότι φαινομενικά θερμό ένεκα τού αλκοολικού του τίτλου, διέπεται από μιά δρόσινη γραμμή φρεσκάδας την οποία υποστηρίζει η οξύτητα, που αφανώς πρέπει να ξεπερνάει κατά τι το μέτριο ύψος, ασφαλώς εδώ συντείνει και ο ορυκτός παράγοντας. Οι τανίνες -στις οποίες το Μαυροτράγανο δεν δείχνει και την καλύτερη διαγωγή κάποιες φορές- είναι πολφώδεις, πάνω από μετρίου ύψους αλλά γλυκά μασώμενες, εντεταγμένες στο στρογγυλό μοντέλο.
Πολύ καλή επίγευση, ουσιώδης και νόστιμη κι αυτή, με το φρούτο και τα παρεπόμενά του να τυλίγονται με πηλώδη και ορυκτά στρώματα, ενώ οι γλυκείς καφέδες και οι σοκολάτες φρούτων ανταμείβουν μέσα στον βαθιά μπαχαρώδη περίγυρο.
Τουλάχιστον εξάωρο άνοιγμα, την επόμενη δε μέρα εμφανώς πιό συντονισμένο.
Νομίζω πως πλατώ παλαιωμένων τυριών είναι το καλό του χαρτί. Τα μαγειρευτά γάστρας και φούρνου από βοδινό και όχι μόνο, με χυλωμένες gravy σάλτσες, όπως και το κοκκινιστό ρόστο, είναι κοντά στην φύση του. Η υφέρπουσα γλύκα του θα πάει με μελιτζάνα, δώστε του ιμάμ, παπουτσάκια, αρνίσιο χουνκιάρ. Θαρρώ πως τού πρέπει και ένα λαγωτό, ένας κόκκορας παστιστάδα, μιά μανέστρα με μοσχαρίσια μάγουλα.
