Η καμτσικιά του αμαξά.
Και η βελονιά του ράφτη.
Ούτε το ισχυρό ποικιλιακό αποτύπωμα, ούτε το αδιάσειστο μαρκάρισμα του terroir -λέγε με: δεν ξέρω τι είναι αυτό-, ούτε η σοβαρή συμβολή των λεπτών αποχρώσεων της χρονιάς.
Του πανακρίβου το άγνωστο ακόμα φέρεσθαι, σταφυλιού, δεν το ορίζουν τα αόριστα.
Η διάθεση του δημιουργού να αφήσει το στίγμα που αυτός θέλει, να θέσει υπό τις οδηγίες του τα παραπάνω και τελικά να επιδιώξει ένα αποτέλεσμα, θα κρίνει αυτό που θα κυλήσει στο ποτήρι.
Δεν είναι γιά να το προσπερνά κανείς το Μαυροτράγανο.
Απλά δεν γνωρίζουμε ακόμα τι είναι, τι θέλει, και τι μπορεί να καταφέρει, κι ας έχει πολλά γραμμένα χρόνια στην καμπούρα των ντόπιων αμπελουργών και οινοποιών, όχι πάντως σε μονοποικιλιακή έκφραση. Ο χρόνος είναι με το μέρος του.
ΠΓΕ Κυκλάδες, Έξω Γωνιά, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Μαυροτράγανο
Ανοιχτό προς μέτριο ρουμπινί.
Πολύ φινετσάτη, εύθραυστη μύτη λεπτών προσλαμβανουσών.
Ανθικά, λεβάντινα και ζουμερά μπαχαρένια στοιχεία, περιβάλλουν κεράσια και άγριους κόκκινους καρπούς φρούτων του δάσους, με φυτικούς τόνους αλόης και κομμένου κάκτου. Πολύ μακρινή υποψία ηφαιστιακής τέφρας.
Ένα ανάλαφρο, όξινο και ιδιαίτερα κομψό στυλ γιά την μέχρι τώρα γκάμα γνωρισμάτων γιά την ποικιλία, με εμφανώς συγκρατημένη εκχύλιση, που συνειρμικά το τοποθετεί σε Βορειοευρωπαϊκά στάνταρντς, δίνει καινούργια διαπιστευτήρια στον ουρανίσκο.
Κόκκινα φρούτα με ανθικό μωβ υπόβαθρο και ήπιους φυτικούς τόνους, μπαχάρια γλυκά που δεν κυριεύουν και άφθονο ορυκτό, όχι όμως από κείνο που θα περίμενε κανείς, αλλά αβεστολιθικού, κιμωλιώδους τύπου. Η οξύτητα ζωηρή, τραβάει μέσα από τον πυρήνα και sour στοιχείο, δίνοντας χώρο να αναπτυχθεί και αγριοβύσσινο στον απαλά γεμάτο όγκο, που δεν διεκδικεί τερατώδεις διαστάσεις, οι τανίνες είναι ισχυρές περισσότερο υπόγεια, αρκετά προσβάσιμες.
Μακρά επίγευση με μπαχαρένια, ανθικά, λικερένια και sour στοιχεία, όξινη και με το λευκό ορυκτό σε δυναμική διατύπωση και τις τανίνες να δημιουργούν μιά ελαφριά γωνία.
Ριγκατόνι με τόννο, σιουφιχτά με ραγού από αρνάκι, κοφτό μακαρονάκι με χταπόδι, κυρίως όμως με κόκκινα ψάρια και μαύρα βραχόψαρα με Αγιορείτικες συνταγές και εκείνης της Κρητικής με μπάμιες.
