Ήλεκτρον, ο αυτοπροσδιορισμός του Σιδερίτη.
Τα κεχριμπαρένια πέπλα που τον εντάσσουν στην πολυδιαστατικότητα.
Και μέσω του αρχαίου Πελοποννησιακού λίκνου του, μεταβιβάζεται η χρηστική του επιδεξιότητα.
Κι’αν το κόκκινο, είναι το τελευταίο άπαρτο τείχος προς επικύρωση της επιτήδειας φύσης του, οι υπόλοιποι οινοποιήσιμοι τύποι και χρωματισμοί, είναι εδώ και καιρό κτήμα του.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Αχαΐα, Πελοπόννησος
Σιδερίτης
Μέτριο χάλκινο-σομόν, στην απόχρωση του ροζ χρυσού.
Πολύ ιδιαίτερη, χαρακτηριστική μύτη, με είσοδο από ψιλοκομμένο και αποξηραμένο bouquet garni, έχοντας κάποια πολύ επιθυμητά, ΄΄ακάθαρτα΄΄, τσίκνας και prosciutto, αναγωγικά θειολικά σημεία, ίσως ο βρασμένος κρεατοζωμός επιβεβαιώνει την πρόσληψη. Αυτάρκης πυρήνας από πορτοκαλόχρωμα λουλούδια και καραμέλα βουτύρου, πυρηνόκαρπο φρούτο με νότες από φλούδα κόκκινου μήλου, εμπεριέχονται σε ένα μπαχαράτο πλαίσιο που επιδεικνύει και ροζ πιπέρι.
Ευφραντικό, όλο στυλ και ταυτότητα, νόστιμο και καθόλου orange με την συνήθη έννοια, στον ζουμερό, σχεδόν γεμάτο ουρανίσκο. Η ενεργητική ορυκτή διάθεση υποβοηθάει την κεφάτη οξύτητα, γιά να αναδείξει το δίπολο umami αίσθησης και φρούτου, και μιά πολύ ωραία έκφανση πορτοκαλόχρωμων ανθέων, με ζωντανή ανάμνηση από μούσμουλα, αγίνωτα βερύκοκκα, ενώ το φυρίκι δίνει νότες ενσαρκώνοντας τα άγουρα κόκκινα φρούτα. Στρωτό μπαχαρένιο περιβάλλον που αναγνωρίζει ροζ πιπέρι, με πίσω βοτανικές αποξηραμένες νύξεις να μην αποσχολούν όσο την όσφρηση. Umami, βρασμένων κρεατοζωμών και γήϊνα στοιχεία, έρχονται σαν επιστέγασμα πολυπλοκότητας.
Πολύ καλή, ορυκτή, ελαφρά φαινολική επίγευση, με umami, γήϊνα και μπαχαράτα στοιχεία, καθώς και διακριτικές βοτανικές στίξεις.
Πιθανόν καλύτερο μετά το εξάμηνο.
Άριστο με το φαγητό, θαλασσινά και ψάρια με sauce vierge, πουλερικά και λευκό κρέας με απαλές ανοιχτόχρωμες σάλτσες, πάστα με κρέμα γκρέηπφρουτ και μπουκέτα από μπρόκολο, μεζεδάκια αδιακρίτως.
