Άλας, ο Θεός των κρυστάλλων.
Ουτιδανές θεότητες των μικρών πραγμάτων, υπετάγησαν, υπήχθησαν γονυκλινώς.
Το Ηρώον Γένος σκόρπισε γαλαξίες και σύμπαντα. Τις σύντομες ιστορίες ντανταϊστικής τρέλας.
Δεν φοβάμαι πιά.
ΠΟΠ Σαντορίνη, Πύργος Καλλίστης, Σαντορίνη, Κυκλάδες
Ασσύρτικο.
Πάνω από μέτριο χρυσαφί.
Μυθοπλασία. Αδύνατον να ξεχωρίσεις τις φαντασιακές πετρόλ προβολές, στολισμένες με νοτισμένο ανθό αλατιού και εξατμιζόμενο θαλασσινό νερό από όστρακα, από την πεζή πραγματικότητα ενός δωματίου. Βαθιά ώριμα, παντοιόχρωμα εσπεριδοειδή, χρίζονται με λανολίνη, γινωμένα κίτρινα φρούτα τα ακουμπάει σπινθιρίζον θειάφισμα, τροπικός υπόηχος ξαίνει πυριτικά ρινίσματα και λαναρίζει οψιδιανό. Χρυσάνθεμα στο λουλουδιαστό μέρος του φόντου, πικάντικα, πελιδνά μπαχάρια και λιαστά βότανα της Μεσογειακής λεκάνης, γιά το όνειρο της όσφρησης που σε τραβάει στην πρωϊνή Θηραϊκή ομίχλη.
Ο κήπος έμπαινε στην θάλασσα.
Και όναρ πλωριό μες στο μυαλό.
Μνήμη σκαιή, μάχαιρα, όξινη ρομφαία οπλίζει την στανική, αδιαχώρητη ένταση, και τ’αστέρια καταρρέουν παντού στις θυμικές χορδές, γιά ν’ανατείλλει φάος που ντροπιάζει ήλιους.
Δεν μπορεί νταγιάντεμα η τελειότητα.
Και η χαρά δεν δύει ποτέ.
Και δεν φοβάμαι.
Χοιρινή κοιλιά από οικόσιτο ζώο. Κάποιοι ελιτιστές θα βρουν mangalica. Στην σχάρα με νιφάδες εξαίρετου χοντρού αλατιού, και αυτό ήταν.
Ένα γιακά από μεγάλη βλαχοσφυρίδα με αλάτι σκόρδου και βασιλικού.
Γλυκάδια λαιμού ελαφιού με την κορυφή της μαγιονέζας, Kewpie.
Δεν ξέρω τι άλλο, δεν έχει σημασία ούτως ή άλλως.
