Καθύψιστης στέγης αναδίφηση.
Αναζητώντας το ταβάνι του Σαββατιανού.
Κάπου ανάμεσα στα Μεσόγεια. Κάπως ενδιάμεσα στα άγονα μπαΐρια των καρικιών.
Εκεί που οι γερόντισσες αμπελιές λιάζονται. Σα κει που ο Αττικός ήλιος τις αυλακώνει σε κάθε γύρα του, και τις χαράζει με χρόνο.
Κάπου. Κάπως. Ίσως.
ΠΓΕ Μαρκόπουλο, Μαρκόπουλο Αττικής, Στερεά Ελλάδα
Σαββατιανό
Ανοιχτό χρυσαφί με πρασινωπές ανταύγειες νιότης.
Παραδείσια μύτη ώριμων κίτρινων φρούτων, κακουλέ και καρδάμωμου, γινωμένων λευκών ανθέων που αρτύζονται με ξύσμα από περγαμόντο και νεράντζι. Διαπνέεται από ελαφρύ πετρόλ θρόϊσμα και ορυκτούς τόνους, εναποτιθέμενα όλα σε μιά ευρύτερη αγκαλιά τροπικής διάθεσης, με κομπόστα ανανά να ξεχωρίζει.
Πλούτος και λίπος στον περίπου γεμάτο ουρανίσκο ή κάτι λιγότερο, με μιά υφέρπουσα όξινη τροχιά που στεκόμενη σε μιά σταλίτσα πάνω από μέτριας έντασης εφαλτήριο, διαπλατύνει τα μπαχαρένια και βοτανικά αρώματα μέσα στην πυρήνα του ώριμου κίτρινου φρούτου με την ελαφρά τροπική επίφαση, επιφέροντας αρμονία. Γερασμένα άνθη και ξύσμα από κίτρο και γλυκολέμονο εδώ, δέχονται ορυκτή υποβολή με πούδρα μπαρουτιού και απειροελάχιστο πετρόλ στίγμα.
Καλή σε μάκρος, ιδιαίτερα ορυκτή και μολυβένια επίγευση, με μπαχαράτη και βοτανική πολυφωνία.
Αναμφισβήτητα ό,τι κινείται στην θάλασσα, αλλά και θαλασσινά καναπεδάκια με πολύπλοκες συνθέσεις, πάστα με λευκές κρεμώδεις σάλτσες, κοτόπουλο με ανανά και κοτόπουλο αλά κρεμ, κοτόπουλο μιλανέζα, κίτρινα σκληρά ώριμα αγελαδινά τυριά σαν το Grana Padano, ακόμα και νταλαβέρια τύπου βοδινό carpaccio με φύτρες, ολόκληρη κάπαρη, ξύσμα μοσχολέμονου και πέρλες λεμονιού.
