Πορφυρόχρουν.
Τα άλικα χρώματα του Grenache.
Και γλυκές κουστωδίες συνηχούν φάλτσα.
Ένα από τα αδύναμα χαρτιά της γενικότερης Ελληνικής παραγωγής, το ημίγλυκο σύμπαν, δείχνει τον δρόμο που έχουμε να διανύσουμε γιά να φτάσουμε τα ιδεατά Ευρωπαϊκά και όχι μόνον, πρότυπα.
Οίνος Ροζέ Ημίγλυκος, Έμπωνας Ρόδου, Δωδεκάνησα
Grenache Rouge
Ανοιχτό ιώδες ρουμπινί-τριανταφυλλί, στα μέτρα παλιακών κοκκινελιών, και ασφαλώς ιδιαίτερα βαθύχρωμο γιά ροζέ. ”Ζουμερή”, καραμελάτη, πλούσια μύτη σιροπιών, με εκείνα από σμέουρο και φράουλα να πληρούν τις γλυκές προσδοκίες. Από κοντά η ηδεία ανθώδης διάθεση που συνεισφέρει με μουλιασμένα λουλούδια σε ποσαρισμένο ζουμί, ενω απαντάται ευρεία γλυκίζουσα φυτική νότα που προδιαθέτει θετικά.
Πληθωρική, πνιγηρή γλύκα, προελαύνει με σιροπένιο και ανθικό στόμφο στον λιπαρό, αρκετά πάνω από μέτριο όγκο του ουρανίσκου, αλλά όχι! Δεν αφήνεται να γίνει πλήρως εξουθενωτική γιά τις αισθήσεις, βρίσκοντας -ελαφρύ όμως- πρόσκομμα από την οξύτητα που προσπαθεί να ανασχέσει την πλημμύρα των σακχάρων, εμφανιζόμενη με ελάχιστο εσπεριδοειδή συνειρμό από κρέμα mixed citrus. Ως ένα σημείο αυτή, αφού έρχεται και η φυτική ηδύτητα να βάλει το λιθαράκι της κατάλυσης επισφραγίζοντας την επικράτηση, με τις τανίνες με ανεπαίσθητη απτότητα, να χάνονται μέσα στην ροή της γλύκας. Και η φρεσκάδα λιγοστεύει.
Μετρίου μήκους επίγευση, με το φευγαλέο ορυκτό και εσπεριδοειδές φλασάκι να μην αγκιστρώνεται αφού το προφταίνουν τα κύματα γλύκας, επιφορτισμένα περισσότερο εδώ με φυτική διάσταση που δεν πικρίζει ιδιαίτερα πα’όλ’αυτά, παρότι πλευρίζεται από ελαφρά bitter τανικό πέρασμα.
Γιά φρουτοσαλάτες μικρών φρούτων του δάσους με σιρόπι βύσσινου/σμέουρου/φράουλας.
