Ευμενίδες των ουτιδανών κι’ανάξιων.
Στην ρίζα του χρόνου, στο άβατο των καιρών, γηραιά έπαλξις στο Χαρακάκι, μαδημένα στον άτρητο άσπρο βράχο όπου πεθαίνει η ελπίδα του αμπελιού.
Μα εκείνα, δαμαστές της εριώλης, το ορεσίβιο μένος των οκτακοσίων μέτρων δεν τ’αγγίζει.
Τα ξομπλιασμένα, διακοσάχρονα σκελετωμένα κουλούρια, φυτρωμένα στον τύρσο του Έμπωνα, κάλφας κι’αρχιμάστορας μαζί, κρήνη που σταλάζει το ηλιοτρόπιο της χαράς.
Οίνος Λευκός Ξηρός, Έμπωνας Ρόδου, Δωδεκάνησα
Αθήρι
Μέτριο λεμονί με έντονη χάλκινη απόχρωση.
Η στάμπα της γνησιότητας στην μύτη, καμιά θεραπεία γιά την ομορφιά που κατακλύζει.
Θριαμβική είσοδος των γλυκών λευκόσαρκων φρούτων και των ζαχαρωμένων εκφάνσεών τους, δηλώνει απερίφραστα το ροδακινένιο φάσμα. Τρυφηλή ανθικότητα που εντάσσει σιρόπι γλυκόζης, κομπόστα ροδάκινο και βουτυρένιες στίξεις, ενώ ο πλούτος του ηδύος μπαχαρένιου περιβάλλοντος καταμετρά ραφινάτες, πολύ ψιλές βοτανικές νότες με γραμμικότητα. Η προαλειφόμενη ως περαιτέρω επιδραστική στο μέλλον, ορυκτή επίδραση, χτυπά την πόρτα αποφασιστικά.
Νίκη της ακόρεστης ηδονής στο στόμα, και pure glycerol κατάσταση από την συμπύκνωση των μόνο 150 γραμμαρίων καρπού ανά υπεραιωνόβιο αυτόριζο κλήμα. Ο πουρές νεκταρινιού καταβάλλει κάθε πιθανή θυμική αντίσταση, φέροντας ευωδιαστή, λάγνα γλύκα, που αντιρροπείται από την πηγαία, φυσική υψομετρική οξύτητα των 3,3 pH και 6,5 g/l τρυγικού, η οποία προσδίδει και αντιτείνει εσπεριδοειδείς μνήμες με αιχμή το γλυκολέμονο στον απαλά γεμάτο όγκο. Το οργιώδες ορυκτό δίκτυο συμμετέχει στο ανατασιακό αλάφρωμα με έντονη πετρώδη και ασβεστολιθική πηγή που χτυπά από τα μέσα. Αμίμητος ανθικός πλούτος, εθιστικό μπαχαράτο περιβάλλον που έχει χωνέψει τα βοτανικά σημεία, νωπή αμυγδαλόψυχα.
Μακρά πολύ, εξαιρετική, κράτιστα ορυκτή επίγευση, με διακριτό φαινολικό κράτημα. Σαφής προβολή των λευκόσαρκων, ανθικών και εσπεριδοειδών τμημάτων, με ηδύτατα μπαχάρια, και με την κρέμα λεμονιού να τονίζει αμφότερα την γλύκα και την όξινη διάσταση, έχοντας το βοτανικό θέμα να επικαιροποιείται με αρεστή bitter νύξη από πικραμύγδαλο.
Η πολύ ωραία αισθητικά ετικέτα -που χρειάζεται καλύτερο φινίρισμα-, έχει σοβαρή έλλειψη πληροφορίας, αφού δεν αναγράφεται σχεδόν τίποτα. Αδιανόητο να μην συμμετέχει στο story-telling κάτι τόσο σπάνιο όπως η ύπαρξη πρέμνων έως και 200 ετών στα 800 μέτρα, ριζωμένα σε καθαρή πέτρα, δίνοντας ερεθίσματα και υπεραξία, πεμπτουσία του σύγχρονου marketing.
Θαλασσινά και ψάρια, άπαντα.
Θεσπέσιο με λευκό κρέας, από παντσέτες στα κάρβουνα και τυλιχτή porchetta με βότανα και ολόκληρα εσπεριδοειδή, μέχρι αρνί και κατσίκι με ελαφριά επίφαση γλύκας στην σάλτσα, όπως και πλούσια, κρεμώδη ζυμαρικά.
