Χωρίς ανάσα.
Και το τυλίγουν οι εσάρπες του γήρατος.
Κι’όμως, μέσα από μιά παρά φύσιν -ή μήπως φυσική- πρόωρη και εκβιαστική εξέλιξη, έρχονται γνωρίσματα που ίσως να μην εμφανιζόταν με την συγκέντρωση αυτή, εάν είχε ακολουθηθεί μιά αναμενόμενη γραμμικότητα υπό την προστασία του θειώδη ανυδρίτη.
Και η χωροχρονική κάψουλα που ταξίδεψε το Αγιωργίτικο, έδωσε άλλο νόημα στην έννοια της ωρίμανσης.
ΠΓΕ Κορινθία, εμφιάλωση Νάουσα Ημαθίας, Πελοπόννησος
Αγιωργίτικο
Απίστευτα σκούρο, σχεδόν βαθύ πορφυρό.
Απίθανα πολύπλοκη μύτη, πολύ βαθιά μπαχαρώδης, με αποξηραμένα μαύρα φρούτα, μοσχοκάρυδο, γλυκό καπνό πίπας, μελάσα, χαρουπόμελο, κουβερτούρα και καφέ, ξηρούς καρπούς και χουρμά, απαλό δέρμα, με το μαύρο τσάϊ να διεκδικεί βοτανική θέση.
Αντικατοπτρισμός μιάς κάποιας, κάποτε, νιότης, παραδίδει πλήρως τριτογενή, εξελιγμένη πρόσληψη, στον ήπια γεμάτο ουρανίσκο. Ultra μπαχαράτο, χαρουπένιο και καφέϊνο, με μαγειρεμένο φρούτο δαμάσκηνου να διεγείρει τους σοκολατένιους υποδοχείς, έχει τις απολαυστικά λιωμένες τανίνες να σεγοντάρουν, και τον έντονα ξηροκαρπάτο ρυθμό του να τσακώνει και μιά εντύπωση ξηρών χόρτων σαν δείγμα οξειδωτικής τρώσεως. Το εντυπωσιακό 6,3 g/l τρυγικού εντελώς χωνεμένο, συναρτώντας απλά μιά ζωηρούτσικη, ίσως λίγο πάνω από μέτρια αίσθηση οξύτητας, με τις τσαγένιες, ταμπάκο και ελαφρά τρουφένιες και γήϊνες εκφορές του, να συντάσσονται με την πεπερασμένη χρονική του περίοδο.
Πολύ καλή, αξιοσημείωτη επίγευση, με ορυκτό πρόσημο διαβαίνει στους πλήρως τριτογενείς, ξηροκαρπάτους, καφέϊνους και χαρουπένιους δρόμους της, έχοντας γήϊνα και τσαγένια υπομνήματα, και με μιά μικρή στυπτική ανακεφαλαίωση, παίρνει ελαφρά θερμό αλκοόλ.
Πολύ καλό με φαγητό, και όχι μόνο με ριζότο με αποξηραμένα μανιτάρια, μιάς και μπορεί να θέλξει με κοκκινιστό κόκκορα με χοντρό μακαρόνι και ξυνομυζήθρα, χοιρινό με δαμάσκηνα, και άλλες τέτοιες μαμαδίστικες μαγειριές κρέατος της αγροτικής μας κουζίνας.
